Ruch Światło-Życie w całości bowiem uważa się za ruch ewangelizacyjny i podejmuje inicjatywę wielkiej ewangelizacji Ad Christum Redemptorem widząc w tym swoją szczególną diakonię w Kościele polskim.

CZĘŚĆ PIERWSZA – EWANGELIZACJA W REJONIE

I  Pojęcie i funkcja rejonu

Rejonowe dni wspólnoty animatorów, diakonii oraz wszystkich członków Ruchu powinny stawać się podmiot ewangelizacji. Te dni powinny być wykorzystywane w celu rozbudzenia świadomości odpowiedzialności za ewangelizację w rejonach.

Gdy zostaną podjęte jakiekolwiek działania zmierzające ku temu założeniu Ruch Światło-Życie stawał by się bardziej włączony w realizację planu wielkiej ewangelizacji Ad Christum Redemptorem, co przyczyniało by się również do wzrostu dynamiki ewangelizacji ruchu

1. Rejon składa się z:

a)      terytorium

a)      mieszkańcy

b)      podmiot ewangelizacji czyli diakonia ewangelizacji

c)      akcja ewangelizacyjna – plan, strategia wg filmu

2. Film jako podstawowe narzędzie ewangelizacji powinien być wyświetlany jak największej ilości

mieszkańców rejonu.

3. Podzielenie Polski na 200 rejonów – na rejon przypada około 130 000 ludzi ( w wieku min.10lat)

Powołanie Rejonowej Diakonii Ewangelizacji i Wyzwolenia (RDEW) przez moderatora rejonowego.

Informowanie o planie ACR i etapach jego realizacji na dniach wspólnoty.

Zachęcanie do włączenia się do DDE oraz do modlitwy w intencji ewangelizacji.

II  Socjografia a ewangelizacja.....

INKULTURACJA – całego rejonu

III  Zasady i wskazania metodyczne do rejonizacji

1. Cztery zasady rejonizacji:

b)      jednorodność potrzeb i warunków

• jednorodność charakteru gospodarczego – przeważające zajęcia, struktury, (np. regiony przemysłowe, rolnicze, gospodarstwa indywidualne, itp.)
• rejonizacja miast powyżej 100 – 200 tys. mieszkańców, zawrócenie uwagi na dzielnice robotnicze miasta i dzielnice centralne
• jednorodność kulturowa

c) ześrodkowanie rejonu

• kryterium komunikacyjne
  • wyodrębnienie rejonu tak by można było wskazać jego centralny węzeł komunikacyjny
• ośrodek przyciągania

- np. miasto zatrudniające ludzi spoza niego jest ośr. przyciąg. dla całego regionu, z którego ludzie do tego miasta przyjeżdżają

d) uwzględnienie istniejących struktur

• zasada respektowania istniejących granic diecezji
  • rejon musi działać ściśle z diecezją
  • jeden rejon może obejmować tylko jedną diecezję

e) równa wielkość

• rejony powinny być podobnej wielkości raczej pod względem ilości mieszkańców niż wielkości

obszaru

• ta zasada musi być podporządkowana zasadom poprzednim

2. Metody pracy

- metoda opisowo – kartograficzna -

• Zebranie informacji dotyczących województwa, miast, gmin, dekanatów i parafii
• Dane tj. liczba internatów, szpitali, domów dziecka – czyli informacje które tworzą sytuację ewangelizacyjną lub charakteryzują sytuację duszpasterską
• Przeniesienie tych informacji na mapę województwa w jak najmniejszej skali , na której są miejscowości

(z oznaczeniem ich wielkości, sieci komunikacyjnej, kościołów, ośrodków i rejonów dojeżdżania do szkół i

pracy.), rejony gospodarcze i regiony kulturowe.

• najlepiej nanieść je na mapę konturową tak by je na siebie nakładać, dzięki czemu można zobaczyć jakie struktury przestrzenne się powtarzają – czyli gdzie granice obszarów wyznaczone jakimś kryterium pokrywają się ze sobą
• zaprojektowanie optymalnej rejonizacji
• opis rejonów
  • charakterystyka rejonów jako terenu ewangelizacji
  • sporządzenie szczegółowej mapy danego rejonu , której wielkość będzie podobna do wielkości mapy woj. na której uwzględni się zjawiska bardziej szczegółowe – lokalizacje domów opieki, internatów, ośrodków gdzie konieczna jest ewangelizacja

IV  Powstanie rejonu i rejonowej diakonii ewangelizacji

1.      Wstępny plan rejonizacji przygotowuje pracownia socjograficzna CDE korzystając ze statystyk, materiałów

socjograficznych i kartograficznych. Punktem wyjścia wg ACR jest dawny podział na 49 woj. z

uwzględnieniem granic diecezji.

2.      Stworzenie Diecezjalnej Diakonii Ewangelizacji

• przygotowuje ona szczegółowy plan rejonizacji swojego terenu do zatwierdzenia przez CDE
• ‘łowi’ ludzi do diak.ewang.

3.      Przedstawienie propozycji rejonizacji moderatorom, którzy ustalą ostateczny plan rejonizacji diakonii.

Uzyskanie aprobaty biskupa.

6.      Plan rejonizacji musi obejmować całą Polskę natomiast realizacja ewangelizacji może rozwijać się

sukcesywnie i nie musi od razu rozpocząć się we wszystkich rejonach diecezji.

5.    Gdy zawodzi jedno ogniwo to na jego miejsce może wejść ogniwo nadrzędne.

B. RDEW

1.      Zalążek RDEW – min.3 osoby spotykające się co tydzień z moderatorem rejonowym na modlitwie, dzieleniu  się Słowem Bożym, omawianiu bieżących zadań.

Formalna RDEW – min. 12 osób zdecydowanych na włączenie się do diakonii, może się to dokonać publicznie przez udzielenie misji i błogosławieństwa na rej. dniu wspólnoty Ruchu Światło-Życie.

3.      W rejonach Ruchu Światło – Życie już istniejących i działających RDEW może powstać z istniejącej

diakonii jedności. Należy wtedy rozwinąć jej funkcje ewangelizacyjne i f. diakonii wyzwolenia.

Kiedy powołuje się zupełnie nową RDEW trzeba zacząć od funkcji związanych z planem ACR i następnie

podejmować inne zadania.

4.      Skład RDEW – str. 34-35 ACR

6.      Każdy członek RDEW może i powinien dobierać sobie pomocników, tworząc podzespoły, których jest

animatorem. Jedna osoba może łączyć kilka funkcji.

8.      Członkowie RDEW powinni mieć odpowiednią formację.

a)      podstawowa deuterokatechumenalna – I, II, III stopień oazy Ruchu Światło-Życie

b)      formacja specjalna

• KODA lub ORAE
• Seminarium życia wg Ducha – rozbudza życie w Duchu Świętym i życie modlitwy
• ORDJ
• OAWE (oaza animatorów wielkiej ewangelizacji) – pełne przygotowanie do ewangelizacji wg ACR; daje tyle co KODA lub ORAE i ORDJ
• ORDW

9.      DDE wspomaga tworzenie się diakonii rejonowej przez prowadzenie z DDJ dni jedności (wymiana doświadczeń, świadectw, modlitwa).

V  Zasady i plan działania RDEW

1.      Zasada działania systematycznego w duchu wiary i modlitwy

• cotygodniowe spotkania zespołu ( dzielenie się Słowem Bożym, modlitwa, omawianie zadań ewang. rejonu, sprawozdania i nowe zadania)

2.      Każdy pomimo specjalizacji powinien się czuć odpowiedzialny za cały przebieg ewangelizacji i wspomaga, czasem zastępuje funkcje innych, zależnie od sytuacji.

3.      Przekonywanie proboszczów i duszpasterzy do dzieła ewangelizacji i uzyskiwanie zgody na ewangelizację wg proponowanej metody i planu np. przez rozmowy i wspólne zebrania wszystkich zainteresowanych duszpasterzy rejonu, ustalenie terminów akcji ewangelizacji w parafiach i miejscowościach.

4.      Pierwsze zadania RDEW

• rozpoznanie sytuacji ewangelizacyjnej w rejonie na podstawie dostępnych źródeł pisanych i wywiadach przeprowadzonych przez członków w różnych środowiskach
• planowanie strategii ewangelizacyjnej
• organizacja rejonowej oazy modlitwy (co miesiąc) aby przez modlitwę zapalać do tego dzieła jak najwięcej osób
• przeprowadzanie akcji ewangelizacyjnej z filmem w jednej miejscowości lub parafii
• planuje i przeprowadza ewangelizację w środowiskach specyficznych rejonu, zakładach pracy, szpitalach, itd.)

5.      Formowanie zespołów Lokalnej Diakonii Ewangelizacji dla miejscowości lub parafii gdzie prowadzi się ewangelizację i szkolenia

• ORAE –  4-dniowy pobyt w ośrodku rekolekcyjnym
• kilka spotkań wieczornych oraz dłuższe potkania w sobotę i niedzielę które przeprowadza RDEW

CZĘŚĆ DRUGA – EWANGELIZACJA W PARAFII

I   Teren – przygotowania wstępne (s. 56-59 ACR)

1. Cel ewangelizacji: dotarcie do każdego człowieka w Polsce, można tego dokonać poprzez sieć parafialną.

2. Specjalne akcje ewang. dla osób będących poza własną parafią, np. studenci, żołnierze, itp.

Zakłady i środowiska pracy trzeba traktować jako osobny teren ewangelizacji.

3. Inicjatywę ewangelizacji w parafii czy społeczności lokalnej podejmuje RDEW , która w danym rejonie

wyodrębnia parafie lub inne społeczności lokalne jako tereny do przeprowadzenia ewang. wg planu ACR.

4. Moderator rejonowy podejmuje rozmowy z proboszczami itd. odpowiedzialnymi za daną społeczność lokalną.

6. Należy dobrze poinformować duszpasterzy i ich pomocników o założeniach, metodach, celach i przebiegu

ewangelizacji aby zdobyli oni przekonanie o konieczności tego działania. Np. przez:

• rozmowy indywidualne
• specjalne konferencje podczas spotkań księży rejonu
• dawanie świadectw  o owocach takiej ewangelizacji

7. W socjologicznym rozpoznaniu lokalnej sytuacji ewangelizacyjnej trzeba

• określić zasięg i zakres ewangelizacji
• liczbę ludzi, których ma objąć
• zadania szczególne (w zależności od sytuacji i postawy religijnej tych osób)
• zwrócić uwagę na zniewolenia np. alkoholizm – ewangelizacja wyzwolenia.

W dokonywaniu tej analizy współdziałają moderator rejonowy, animator RDEW z duszpasterzami

lokalnymi i ich pomocnikami.

8. Ustanowienie lokalnego moderatora ewangelizacji – powinien nim być proboszcz lub jego zastępca –

i przekazanie mu planu ACR.

9. Ustalenie terminu rozpoczęcia ewangelizacji lokalnej – harmonogram  z zadaniami na określone

tygodnie poprzedzające rekolekcje z filmem  (tygodnie 8-0) i następujące po nich (tyg.1-13),

tydz. w którym odbywa się projekcja filmu jest tygodniem zerowym, od niego liczy się tygodnie

poprzedzające i następujące.

II  i III  Przygotowanie lokalnej diak. ewangelizacji (s. 59-67 ACR)

1.Okres preewangelizacji  - rozpoczyna się 8 tyg. przed rekolekcjami z filmem, pierwsze dwa są przeznaczone

na przygotowanie Lokalnej Diakonii Ewangelizacji (LDE)

• Zadania do wykonania w okresie preewangelizacji:
  • moderator dobiera współpracowników do ściślejszego zespołu LDE, składającego się z 12 członków,

podejmujących odpowiednie zadania (s.60-61 ACR)

• LDE współpracuje z RDEW w przygotowaniu i przeprowadzeniu ewangelizacji
• członkowie LDE zapraszają do uczestnictwa w ewangelizacji a w okresie postewangelizacji są animatorami grup odbywających spotkania biblijne (4+8)

• w tygodniu ósmym przed rekolekcjami LDE powinna otrzymać plan działania, zostać wprowadzona w poszczególne zadania diakonii, ew. przeszkolona do zadań oraz jeśli to możliwe uczestniczyć w rek.ewang. z filmem w innej parafii
  • pierwsza publiczna zapowiedź ewangelizacji na mszach świętych niedzielnych oraz przez wywieszenie na ogłoszeniach parafialnych
  • formalne zawiązanie LDE i udzielenia jej misji i błogosławieństwa
  • rozpoczyna się cykl systematycznych spotkań LDE
  • rozpoczęcie akcji modlitewnej w intencjach ewangelizacyjnych na wszystkich mszach świętych

• tydz. siódmy – zdobywanie nowych członków LDE, przede wszystkim kandydatów na animatorów grup
  • na mszach świętych wygłaszany jest apel – zachęta do zgłaszania się do zespołu ewangelizacyjnego
  • cały tydz. jest przeznaczony na zdobywanie przez członków LDE ochotników do zesp. ewang.

• tydz. szósty – mała ewangelizacja (ORAE dla LDE) prowadzona przez RDEW
  • śr., czw., pt: wieczór; sobota i niedz: program poszerzony o kilka godz.
  • w niedz projekcja filmu, nabożeństwo końcowe z udziel. misji i błogosławieństwa

• tydz. piąty
  • przydzielenie szczegółowych zadań członkom poszerzonego już zesp. ewang., każdy powinien poznać swój odcinek działania i pomoce (ulotki, zaproszenia, itp.)
  • rozpoczęcie regularnych spotkań  - poewangelizacyjne rozmowy ewangeliczne i modlitwa, można przeprowadzić ‘Seminarium życia wg Ducha’

• tydz. czwarty
  • wysłanie po dwóch członków do różnych grup, mieszkań z zaproszeniem do uczestnictwa w ewangelizacji – zachęcanie do czytania Ewangelii św. Łukasza, rozprowadzanie jej tekstów – ten okres trwa od tyg. czwartego przed  rekolekcjami do drugiego.

• tydz. pierwszy
  • przygotowania organizacyjne i techniczne, omówienie aspektów współdziałania w czasie ewangelizacji

IV  Tydzień ewangelizacyjny – zadania do wykonania w czasie rekolekcji (s. 67-71)

1.      Ewangelizację przeprowadza moderator rejonowy z pomocą RDEW i LDE

2.      Przed rozpoczęciem tyg. Ewangelizacyjnego powinno odbyć się spotkanie RDEW i LDE  - omówienie podziału zadań i modlitwa.

3.      W niedzielę rozpoczynającą wygłaszana jest homilia na temat ‘Otwórzcie drzwi Chrystusowi’  (nawiązanie do kerygmatu i wezwanie do przyjęcia na nowo Chrystusa do swego życia) oraz ogłoszenie z programem tygodnia ewang. (z przedstawieniem się zespołu ewang. i ew. piosenką oraz świadectwem)

4.      Zachęta do czytania Ewangelii św. Łukasza, rozpowszechnianie jej tekstów (przez cały tydz.).

5.      W niedz. po południu – wielkie spotkanie modlitewne, wieczorem – pierwsza projekcja filmu.

7. Podczas nabożeństwa :

• wprowadzenie do projekcji filmu
• troska o zachowanie ciszy
• na koniec zachęta do przyjęcia Chrystusa, do dalszego uczestnictwa w rekol.ewang., włączania się do grup poewangelizacyjnych

8.      Gromadzenie danych statystycznych o frekwencji na nabożeństwach i opinii o filmie.

9. Nabożeństwo:

• piosenki i świadectwa
• pouczenie (kerygmat)
• modlitwa spontaniczna
• orędzie ewangelizacyjne na temat ‘ Nie ma w nikim innym zbawienia’
• amodlitwa końcowa i wezwanie do decyzji – przyjęcie Jezusa, włączenie się do grupy pooewangelizacyjnej

11.  Na zakończenie tygodnia – wspólnotowa celebracja sakramentu pojednania (Łk 15 przypowieść o synu marnotrawnym.)

12.  Niedziela po rekolekcjach: w czasie mszy świętych

• podsumowanie ewangelizacji, spontaniczna modlitwa powszechna i dziękczynna(po Komunii św.).
• zapowiedzenie Krucjaty Wyzwolenia Człowieka jako następny etap planu ACR.
• kolekta na fundusz ewangelizacyjny

V  Okres postewangelizacji – zadania do wykonania po rekolekcjach

1.      Okres postewangelizacji trwa od zakończenia rekol.ewang. do dwunastego tyg. włącznie

2.      Zaproszenie osób pragnących włączyć się do grup poewangelizacyjnych na nabożeństwo w niedz. kończącą ewangelizację. Szczegółowy plan podziału na grup.  Spotkanie animatorów przed nabożeństwem – sprawy organizacyjne i wspólna modlitwa.

3.      Przeprowadzanie w grupach 4 spotkań ewangelizacyjnych nad Ewangelią św. Łukasza co tydz. lub co dwa.

4.      W niedz. po czwartym spotkaniu – dzień wspólnoty uczestników spotkań – propozycja uczestnictwa w cyklu ośmiu spotk. poewangelizacyjnych.

5.      Po zakończeniu cyklu – dzień wspólnoty – propozycja dalszych etapów formacji w systemie deuterokatechumenalnym Ruchu Światło-Życie.

VI  Zadania poszczególnych członków LDE

1.      Każdy członek LDE (np. diakonia słowa, modlitwy, techniczna, itd. ) ma swoje określone zadania, które    omówione są bliżej w ACR II, VI

CZĘŚĆ TRZECIA – PRZYGOTOWANIE DO EWANGELIZACJI W PARAFII

EWANGELIZACJA WSTĘPNA

I   Istota ewangelizacji wstępnej

2.      Cel: pozyskanie do pracy najaktywniejszych parafian, którzy podejmą odpowiedzialność za ewangelizację wszystkich mieszkańców z terenu parafii oraz przychylności ks. Proboszcza i jego współpracowników.

3.      Rekolekcje ewangelizacji wstępnej przeprowadzone są tylko jeden raz i to dla całej parafii, którą  można podzielić na grupy (np. młodzież, emeryci, młodsze małżeństwa, itd. )

II   Przygotowanie ewangelizacji wstępnej

1.      Przygotowanie parafii

• modlitwa zespołu ewangelizacyjnego (spotkanie modlitewne z grupami parafialnymi oraz aktywnymi parafianami)
• ścisły kontakt z proboszczem
• podanie terminu  ewang. wst. podczas  ogłoszeń parafialnych min. 2 tyg. wcześniej, zachęcanie parafian do czytania Ewangelii św. Łukasza
• zaproszenie do udziału w ewang. wst. kapłanów i grupy oazowe z sąsiednich parafii
• dla dzieci można przeprowadzić oddzielne nabożeństwa rekolekcyjne

2.      Przygotowanie zespołu ewangelizacyjnego

• bardzo ważne jest aby świadczyć z mocą i autentyzmem!
• podział na diakonie: świadectwa, śpiewu, liturgii, modlitwy, słowa, porządkowa, techniczna , formacji animatorów; udział celebransa oraz animatora nabożeństwa –(ich funkcje są omówione w ACR III, I, 2, B.)

III   Przebieg nabożeństw ewangelizacyjnych

2.      Rekolekcje powinny trwać 5 dni (niedziela – czwartek)

• niedz.: Msza Św., spotkanie modlitewne
• poniedz.: „Bóg wyraża człowiekowi swoją miłość i czyni go swym dzieckiem”
• wt.: „W świetle Bożej miłości człowiek dostrzega swoją grzeszność”
• śr.: „Bóg wierny swej miłości posyła swego Syna – Zbawiciela i Pośrednika” ; sakrament pojednania
• czw.: „Przyjęcie zbawienia domaga się całkowitego poddania życia Chrystusowi”

3.      Materiały pomocnicze np.: modlitwa powszechna, myśli do homilii, powitania, pouczenia, wprowadzenia do róznych punktów programu -  ACR III, I, 5

MAŁA EWANGELIZACJA

I   Wskazania programowe

1.      Mała ewangelizacja – program przygotowania poszerzonego zespołu ewangelizacyjnego do ewangelizacji lokalnej. Wzorowana jest na ORAE, przeprowadza ją moderator rejonowy (ew. lokalny)  z RDEW. ME powinna odbyć się w szóstym tyg. przed rekolekcjami z filmem „Jezus”.

2.      Głównym zadaniem ME jest doprowadzenie wszystkich uczestników do osobowego kontaktu w wierze z Chrystusem oraz wzbudzenie w nich pragnienia zbliżania innych do Chrystusa przez ofiarną służbę w dziele ewangelizacji.

3.      Program ME zawiera:

• pouczenia – zapoznanie uczestników z planem ACR i jego realizacją na szczeblu rejonowym i lokalnym (na podst. części I i II)
• konferencje – przekazanie uczestnikom podstawowych prawd ewangelizacyjnych i rozbudzenie w nich ducha ewangelizacyjnego
• seminaria – wprowadzenie w metodę pracy ewangelizacyjnej , szczególnie w metodę studium biblijnego w grupach poewangelizacyjnych
• nabożeństwa i modlitwy – przeżycie osobistego kontaktu z Jezusem – Zbawicielem
• projekcję filmu „Jezus”

4. W ACR znajduje się szczegółowy plan kolejnych dni (ACR III, II, 1, C), konferencje ewangelizacyjne (ACR III, II, 2, A-E), przebieg seminarium (ACR III, II, 3), nabożeństwo rozesłania (ACR III, II, 4), wprowadzenie oraz komentarz do filmu „Jezus” (ACR III, II, 5)

(s.128-133)

CZĘŚĆ CZWARTA – PRZYGOTOWANIE ANIMATORÓW EWANGELIZACJI

FORMACJA W RUCHU SWIATŁO ŻYCIE

Animatorami ewangelizacji winni być dojrzali chrześcijanie bądź ludzie świadomie dążący do dojrzałej wiary, ludzie którzy uznali Chrystusa swoim Panem i Zbawicielem i zdolni są do świadczenia o swoim spotkaniu z Nim, ludzie którzy pragną innych do Niego prowadzić.

Wstępna formacja poewangelizacyjna:

• Cztery spotkania nad Ewangelią św. Łukasza (konspekty dla animatorów; notatnik dla uczestników);
• 8 spotkań poewangelizacyjnych (konspekty dla animatorów i notatnik dla uczestników);
  
  

Formacja roczna po Oazie Nowej Drogi I stopnia (względnie po 0 stopniu Oazy Nowego Życia):

• Ewangeliczne Rewizje Życia po Oazie Nowej Drogi I stopnia, konspekty dla animatorów, wydanie studyjne albo Ewangeliczne Rewizje Życia (3 części);
  
  

Formacja roczna po I stopniu Oazy Nowego Życia:

• Droga Nowego Życia (konspekty dla animatorów; notatnik dla uczestników) (materiały przewidują 11 spotkań);
• Pomoce formacyjne do kroku 1-10 (konspekty dla animatorów);
• Notatniki dla uczestników do poszczególnych kroków;
  
  

Formacja roczna po II stopniu Oazy Nowego Życia:

• Wprowadzenie w Biblię (konspekty dla animatorów),(materiały przewidują 11 spotkań i trwają od wakacji do Adwentu);
• Od Adwentu: Krąg liturgiczny do czytań roku A, B, C (w danym roku wykorzystujemy jedną część w zależności od roku liturgicznego - A, B, C);
• Istnieje też notatnik wielkopostny: Zawieram z wami przymierze; 
  Uczestnicy spotkań powinni przeżyć Triduum Paschalne w formie rekolekcji. 
  
  

Formacja roczna po III stopniu Oazy Nowego Życia:

• Droga do wspólnoty; na podstawie Nowego Testamentu (materiały przewidują 11 spotkań i trwają od wakacji do Adwentu);
• Od Adwentu: Szkoła Chrystusa; spotkania ewangeliczne;

Propozycje dalszej ewangelizacji dla animatorów ewangelizacji:

• ORAE
• KODAE
• OAWE