MIĘDZYNARODOWA DIAKONIA EWANGELIZACJI ŚWIATŁO-ŻYCIE

Projekt statutu

WSTĘP

Rozwijający się w Polsce od roku 1969 Ruch Światło-Życie, zwany popularnie ruchem oazowym, rozwijał stopniowo swój charyzmat i odpowiadające mu metody i  struktury.

Momentami refleksji Ruchu nad swoim charyzmatem stawały się, szczególnie od roku 1979, regularnie co roku odbywające się Krajowe Kongregacje Odpowiedzialnych Ruchu. Na VI KKO, odbytej na Jasnej Górze w roku 1981, poddano pod dyskusję uczestników tekst „Diakonia Jedności Ruchu Światło-Życie. Projekt statutu”. Znalazła w nim wyraz aktualna, integralna samoświadomość Ruchu, domagająca się bardziej zwartego i konkretnego sformułowania swojej istoty i  poddania jej osądowi hierarchii Kościoła w celu określenia jej charakteru i  miejsca w Kościele oraz nadania Ruchowi jakiejś wewnątrzkościelnej struktury prawnej.

Odpowiednią prośbę – z załączonym powyższym projektem statutu – przesłano w  imieniu Kongregacji Konferencji Episkopatu Polski na ręce Przewodniczącego, śp. Ks. Prymasa Kardynała Wyszyńskiego. Śmierć Księdza Prymasa i ogólna sytuacja w  kraju w latach 1981-82 nie stwarzały jednak możliwości dojrzewania i  rozpatrywania tej sprawy.

Wyjazd Założyciela i Moderatora Krajowego Ruchu na Zachód, rozpoczęcie procesu budowania Centrum Ewangelizacji Światło-Życie w Tivoli pod Rzymem a  potem w Carlsbergu w RFN stworzyły nowe warunki i możliwości krystalizowania się projektu statutu w sytuacji Kościoła mogącego korzystać z pełnej zewnętrznej wolności.

Również ogłoszenie nowego Kodeksu Prawa Kanonicznego umożliwiło lepsze „umiejscowienie” Ruchu w strukturach prawnych Kościoła posoborowego.

W ten sposób stało się możliwe opracowanie tej nowej wersji „Projektu statutu”, który bazuje na opracowaniu z roku 1981, uzupełniając je nowymi elementami.

Międzynarodowe Centrum Ewangelizacji Światło-Życie

Marianum – Carlsberg

Dzień Światła, 2 lutego 1983 r.

ROZDZIAŁ I

NATURA, NAZWA, CEL

1. MIĘDZYNARODOWA DIAKONIA EWANGELIZACJI (MDE) ŚWIATŁO-ŻYCIE jest stowarzyszeniem wiernych (christifidelium consociatio) w rozumieniu nowego Kodeksu Prawa Kanonicznego i ubiega się o erekcję w tym charakterze jako consociatio publica, universalis. Podlega więc wszystkim odnośnym przepisom prawnym tegoż Kodeksu.

2. Stowarzyszenie w poszczególnych krajach, w całości lub w niektórych swoich członkach, instytucjach lub dziełach, może przybrać formę prawną odpowiadającą ustawom danego kraju, o ile okaże się to wskazane i nie będzie stało w  sprzeczności z postanowieniem punktu l.

3. Słowa „Światło-Życie” (Fos-Zoe) w nazwie stowarzyszenia wskazują na określony charyzmat, czyli dar dla służby Kościołowi, związany z ruchem o tej samej nazwie rozwijającym się w Polsce od 1968 roku. Celem stowarzyszenia jest pielęgnowanie tego charyzmatu i służenie nim Kościołowi.

4. Służba ta, czyli diakonia, określona jest słowem «ewangelizacja». Przez termin ten, zgodnie z Adhortacją Papieża Pawła VI „Evangelii nuntiandi”, należy rozumieć zarówno tzw. pierwszą ewangelizację (preewangelizację) skierowaną do niewierzących, jak i ewangelizację pełną, obejmującą wszelką działalność będącą kontynuowaniem misji Chrystusa we współczesnym świecie. Służenie dziełu ewangelizacji w powyższym specjalnym i pełnym znaczeniu jest celem stowarzyszenia.

5. Stowarzyszenie jest międzynarodowe w tym znaczeniu, że jest ono gotowe podejmować swoją służbę we wszystkich częściach świata i krajach, gdzie Opatrzność stworzy mu możliwości działania; że swoją służbą pragnie objąć ludzi wszelkich narodowości mieszkających w danym kraju, w szczególności zaś, i w  pierwszym rzędzie, uchodźców różnego rodzaju; że przyjmuje członków i  współpracowników z różnych narodowości.

Jest stowarzyszeniem międzynarodowym także w tym znaczeniu, że posiada jeden centralny zarząd, któremu są podporządkowane oddziały w poszczególnych krajach. Oddziały w poszczególnych krajach są autonomiczne, jeżeli posiadają własne Centrum Ewangelizacji Światło-Życie (patrz rozdz. VII). Centra te tworzą z  innymi federację, której kompetencję określi osobny statut.

6. Siedzibą stowarzyszenia i centralnego zarządu MDE Światło-Życie jest Międzynarodowe Centrum Ewangelizacji Światło-Życie w Carlsbergu, w  RFN.

ROZDZIAŁ II

CZŁONKOWIE I STRUKTURA

1. Członkowie MDE Światło-Życie dzielą się na cztery kategorie, czyli kręgi:

Diakonia stała, czyli konsekrowana (krąg I)

Diakonia, czyli członkowie (krąg II)

Kandydaci (krąg III)

Sympatycy, czyli członkowie wspierający (krąg IV)

2. Członkowie kręgu I są konsekrowani bądź przez profesję rad ewangelicznych, bądź święcenia. Realizują oni swoje powołanie do życia całkowicie oddanego Bogu w ramach charyzmatu MDE Światło-Życie, w całkowitej dyspozycyjności wobec niego. Żyją oni we wspólnotach w duchu rad ewangelicznych i dążą do ukonstytuowania się jako „wspólnoty życia apostolskiego” (societates vitae apostolice) według postanowień nowego Kodeksu Prawa Kanonicznego. Istnieją takie dwie wspólnoty:

żeńska – Wspólnota Ewangelizacyjna Niepokalanej, Matki Kościoła

męska – Wspólnota Ewangelizacyjna Chrystusa Sługi

Wspólnoty te rządzą się odnośnymi przepisami prawa kanonicznego oraz własnymi konstytucjami, które jednak mieszczą się w ramach tego statutu, stanowiąc jego adaptację względnie uzupełnienie, jakiego domaga się forma życia według rad ewangelicznych.

3. Członkowie II kręgu, czyli diakonia składa się z osób, które po ukończeniu 18 roku życia, po przejściu formacji podstawowej (deuterokatechumenalnej) pragną zostać stałymi członkami MDE Światło-Życie, podejmując jakąś odpowiedzialność za realizację jego zadań stosownie do posiadanego charyzmatu.

4. Diakonia dzieli się na pewne grupy wiekowo-stanowe, z których każda posiada pewne własne, im odpowiadające elementy formacyjne, formy organizacyjne i metody działania.

W dotychczasowym rozwoju Ruchu Światło-Życie powstały następujące grupy:

Kapłani diecezjalni i zakonni, moderatorzy (Unia Kapłanów Chrystusa Sługi),

Diakonia wychowawcza (alumni seminariów duchownych, siostry zakonne, katecheci, nauczyciele, animatorzy grup formacyjnych: dziecięcych, młodzieżowych, studenckich, ludzi dorosłych),

Małżeństwa (Ruch Wspólnoty Rodzinnej: Domowy Kościół).

Pozostali członkowie podejmują inne zadania w ramach MDE Światło-Życie (patrz rozdz. VI).

5. Kandydatami (krąg III) są ci, którzy poddają się procesowi formacyjnemu MDE, uczestnicząc systematycznie w spotkaniach i pracach jakiejś grupy formacyjnej pod kierunkiem animatora (patrz rozdz. IV).

6. Sympatycy względnie członkowie wspólnoty wspierający, stanowiący „krąg przyjaciół MDE Światło-Życie”, nie uczestniczą systematycznie w jej procesie formacyjnym względnie w działaniu, ale wspierają je modlitwą, pomocą materialną, dorywczą pracą w inny sposób.

7. Powyżej została przedstawiona struktura personalna MDE Światło-Życie.

Struktura terenowa jest również czteroczłonowa (stopniowa) i  obejmuje:

Diakonię centralną, którą powinno stanowić w każdym kraju, w którym istnieje i rozwija się MDE – Centrum Ewangelizacji Światło-Życie. (Jeżeli nie istnieje jeszcze takie Centrum Międzynarodowe CEŚŻ powołuje diakonię krajową.)

Diakonię diecezjalną

Diakonię rejonową (w rejonach, na które podzielona została diecezja ze względu na sytuację ewangelizacyjną)

Diakonię lokalną (parafialną).

Poszczególne ośrodki terenowe Diakonii Ewangelizacji powołuje się w  porozumieniu z miejscowymi ordynariuszami, zgodnie z postanowieniami prawa kanonicznego.

Odnośnie ośrodków wymienionych pod b), c) i d) używa się nazwy:

Diakonia Ewangelizacji Światło-Życie

diecezji

rejonu

parafii

8. W ośrodkach typowo misyjnych lub ewangelizacyjnych, praktycznie nie objętych tzw. zwyczajnym duszpasterstwem, może powoływać lokalne lub rejonowe DE Światło-Życie bezpośrednio odpowiednie Centrum Ewangelizacji Światło-Życie.

ROZDZIAŁ III

DUCHOWOŚĆ DIAKONII EWANGELIZACJI

ŚWIATŁO-ŻYCIE

1. Przez duchowość należy rozumieć tutaj pewne zasady natury religijnej, o  ile przenikają one i kształtują świadomość oraz postawy i relacje międzyosobowe. Jeżeli zarysowana powyżej struktura może być nazwana ciałem stowarzyszenia, to duchowość stanowi duszę ożywiającą to ciało.

Duchowość DEŚŻ cechuje przede wszystkim personalizm chrystocentryczny, polegający na przeżywaniu swojego życia i powołania chrześcijańskiego jako bezpośredniej, osobowej relacji do Osoby Jezusa Chrystusa, Jedynego Pana i  Zbawiciela. Wiara pojęta jako osobiste przyjęcie Jezusa, oddanie i poddanie Mu siebie, zjednoczenie z Nim w myśleniu i działaniu, musi zawsze inspirować życie wewnętrzne i zaangażowanie członków Diakonii Ewangelizacji.

2. To zjednoczenie dokonuje się w Duchu Świętym, który jedynie może wzbudzić w nas wiarę i dążenie do oddania się Jezusowi przez bezinteresowną miłość – agape. Duchowość DEŚŻ cechuje więc również otwarcie się na działanie Ducha Świętego i Jego dary – charyzmaty i w tym znaczeniu jest duchowością charyzmatyczną. Wyraża się przede wszystkim w pielęgnowaniu życia modlitwy osobistej i wspólnej przeżywanej jako osobiste spotkanie z Jezusem w Duchu Świętym.

3. Charakterystycznym momentem duchowości DE Światło-Życie jest dążenie do zjednoczenia z Jezusem jako Tym, który jest Chrystusem – Mesjaszem – Pomazańcem, czyli Tym, który przyszedł, aby służyć i życie oddać dla wypełnienia woli Ojca i  Jego planu zbawienia. W tym celu Jezus został namaszczony Duchem Świętym w myśl słów „Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność” (Łk 4, 18).

Ten biblijny obraz Chrystusa Sługi znajduje się w centrum duchowości Diakonii Ewangelizacji i określa jej ideał formacyjny. Określa on powołanie Diakonii jako powołanie do uczestnictwa w namaszczeniu Chrystusa Duchem Świętym dla dzieła ewangelizacji i wyzwolenia oraz budowania wspólnoty Kościoła. Wszczepienie w  postawę Chrystusa Sługi przez namaszczenie Jego Duchem zapewnia Diakonii Ewangelizacji Światło-Życie wewnętrzne i dynamiczne skierowanie ku wielkiej jedności planu Ojca w mocy bezinteresownej służby.

4. Powyższa duchowość Diakonii Ewangelizacji Światło-Życie może być określona również jako duchowość trynitarna, ukazująca całościową wizję życia w Duchu Świętym, przez Chrystusa skierowanego ku Ojcu i Jego wszystko obejmującego planowi zbawienia. Przeżywanie swego życia i powołania w świetle tej wspaniałej wizji jest dla członków DE źródłem wewnętrznego pokoju, radości i niesłabnącej gorliwości apostolskiej.

5. Praktycznie powyższa duchowość wyraża się w życiu DE w swoistym stosunku do Słowa Bożego. Słowo Boże, jako Światło rozjaśniające konkretne sytuacje życiowe i wyznaczające drogę postępowania, przyjmowane jest jako Słowo Życia, domagające się wcielenia w życie i poddania mu życia, w myśl słów Pana: „Kto idzie za mną, nie będzie chodził w ciemnościach, lecz będzie miał światło życia” (J 8, 12).

Powyższy stosunek do Słowa Bożego wyraża znak – symbol Fos-Zoe, gdzie splecenie tych dwóch grecko-biblijnych słów Światło-Życie w formie krzyża oznacza nierozdzielność światła wiary i życia z wiary, albo inaczej mówiąc, wiary i miłości. Wierność powyższej zasadzie, zawierającej w sobie istotną metodę DE Światło-Życie i jego specyficzny charyzmat, zachowa członków DE zarówno od jednostronnego i bezowocnego intelektualizmu, jak i od pragmatyzmu w  praktycznych rozwiązaniach.

6. W przekonaniu, że jedność Światła i Życia znalazła w życiu Chrystusa swój najpełniejszy wyraz w tajemnicy Paschalnej Męki, Śmierci i Zmartwychwstania, gdzie najpełniej zajaśniało Światło głoszące iż Bóg jest Miłością – członkowie DE starają się również Tajemnicę Paschalną umieścić w centrum swojego życia i  posługi, wyrazem czego będzie umiłowanie liturgii, zwłaszcza eucharystycznej i  należyte jej wartościowanie jako szczytu, „do którego zmierza działalność Kościoła” i źródła, „u którego wypływa cała jego moc” (KL 10).

7. Duchowość DE z kolei winna być określona jako duchowość eklezjocentryczna. Kościół widziany w duchu Vaticanum II na tle całej ekonomii zbawczej jako jej wypełnienie, polegającej na zrealizowaniu communii – koinonii międzyludzkiej, będącej następstwem koinonii z Ojcem przez Syna w Duchu Świętym – jest umiłowaniem całego życia członków DE i najgłębszym umotywowaniem oraz celem ich zaangażowania. Dlatego, chociaż ich martyria i diakonia (świadectwo i służba) wyrasta z samej przynależności do Ludu Bożego oraz z charakteru chrztu i  bierzmowania i wynikającego z tych sakramentów uczestnictwa w kapłaństwie Chrystusa, starają się ją wypełniać zawsze w łączności z hierarchią Kościoła, której szczególnie jest zalecona posługa jedności i która ma być widzialnym znakiem tej jedności.

8. Swoją najgłębszą identyfikację z tajemnicą Kościoła znajdują członkowie DE w starochrześcijańskiej idei Ecciesia mater (Kościół Matka) w jej powiązaniu z  maryjną ideą Mater Ecciesia (Matka Kościoła). Pierwsza ujmuje i wyraża tajemnicę Kościoła w obrazie niewiasty, która jest zarazem oblubienicą i matką. Tak właśnie Kościół będąc Oblubienicą Chrystusa przez to, że w poszczególnych swoich członkach jest oddany Chrystusowi w Duchu Świętym przez wiarę i miłość – staje się tym samym życiodajny, macierzyński i płodny – Ecclesia Mater. Źródłem jego macierzyńskiej płodności jest jego zjednoczenie z Chrystusem w Duchu Świętym. Takie jest bowiem prawo miłości oblubieńczej: o ile łączy ona osoby we wzajemnym, bezinteresownym oddaniu się – musi być życiodajna i płodna. Maryja Dziewica i Matka ukazuje się tutaj jako typ Kościoła Matki. Przez swoje oddanie się Chrystusowi, zwłaszcza w godzinie Krzyża, stała się Ona macierzyńskim principium Kościoła i zarazem jego typem.

Podobnie członkowie DE w swoim oddaniu się Chrystusowi na wzór Maryi widzą swoje uczestnictwo w tajemnicy Kościoła Matki i źródło owocności swojej posługi apostolskiej. W powyższej wizji Kościoła, gdzie punkt ciężkości przesuwa się wyraźnie w kierunku laikatu, jest także miejsce na właściwe dowartościowanie roli kapłanów, których głównym zadaniem jest reprezentowanie (u-obecnianie) Chrystusa Oblubieńca wobec Kościoła Oblubienicy poprzez posługę słowa i  sakramentu oraz posługę pasterską. W tej wizji Kościoła Matki przezwyciężona jest zarazem antynomia laikat – kler, która powstaje wszędzie tam, gdzie tajemnica Kościoła ujmowana jest powierzchownie. Powyższy rys duchowości DE może być określony równocześnie jako jej rys maryjny. Maryjność Diakonii Ewangelizacji Światło-Życie wyraża się w tytule: Niepokalana, Matka Kościoła, pod którym Maryja jest czczona. Niepokalana, Matka Kościoła jest szczególną patronką Diakonii Ewangelizacji Światło-Życie.

9. Wreszcie duchowość DE cechuje w szczególny sposób kolegialność i  zorientowanie ku wspólnocie lokalnej Kościoła, głównie parafii. Diakonia jest zawsze realizowana w ramach małej wspólnoty – żywej komórki, widzianej jako znak Kościoła – a te małe wspólnoty diakonijne z kolei starają się realizować swoją służbę o ile możności w ramach i na rzecz wspólnoty lokalnej (parafii), przeżywanej również jako znak – sakrament Kościoła.

Odnowa parafii, według modelu inspirowanego przez eklezjologię Vaticanum II, jako „wspólnoty wspólnot”, widziana jest jako punkt docelowy Diakonii Ewangelizacji Światło-Życie.

ROZDZIAŁ IV

OAZA REKOLEKCYJNA JAKO CHARYZMAT PODSTAWOWY

DIAKONII EWANGELIZACJI ŚWIATŁO-ŻYCIE

1. Ruch Światło-Życie, z którego wywodzi się MDE Światło-Życie, ze swej strony wywodzi się ze specyficznej metody przeżyciowych rekolekcji zamkniętych, zwanych oazą nowego życia, trwających przez 15 dni. Metoda ta, wypracowana w  latach 1954-1960, weszła potem w fazę intensywnego rozwoju w latach 1969-1982. W  tym czasie oazy rozwinęły się ilościowo od 50 grup do ponad 1500 i od 1500 do prawie 50000 uczestników. Od roku 1977 oazy rozwijają się także w Boliwii, a od 1982 w RFN.

2. Na przestrzeni tych lat oazy rozwinęły się w cały system oaz rekolekcyjnych obejmujący różne typy oaz (dla dzieci – Oazy Dzieci Bożych; dla młodzieży – Oazy Niepokalanej i Oazy Nowego Życia; dla studentów, młodzieży pracującej i dorosłych; dla sióstr zakonnych) oraz różne stopnie dla wracających do oaz w ramach każdego typu (oazy I, II i III stopnia). Obok oaz pełnych, 15-dniowych, pojawiły się 11-dniowe, czterodniowe (intensywne), dwudniowe (tzw. oazy modlitwy).

3. Metodę oaz rekolekcyjnych należy traktować jako specyficzny charyzmat, czyli pewną formę, do której, jeżeli jest wiernie stosowana, bez samowolnych uproszczeń oraz istotnych zmian, przywiązana jest – dzięki postanowieniu Bożemu – łaska przebudzenia i odnowy życia Bożego. Potwierdziły to niezliczone doświadczenia. Oaza jest więc czymś podobnym do Mariapolis w ruchu Focolare, czy cursillo w ruchu o takiejże nazwie.

Pielęgnowanie tego charyzmatu, wierność wobec niego, organizowanie coroczne oaz oraz ich rozwijanie należy uważać za główne zadanie MDE Światło-Życie na wszystkich szczeblach organizacyjnych.

4. Oaza rekolekcyjna jest dla MDE Światło-Życie pierwszym i podstawowym narzędziem i środkiem ewangelizacji. Tutaj bowiem, jak wykazuje doświadczenie, dokonuje się spotkanie osobowe z Chrystusem w wierze jako zasadniczy przełom w  życiu albo odnowienie i pogłębienie tego spotkania, jako rozpoczęcie nowego okresu życia. Dlatego przeżycie oazy należy uważać za niezastąpiony element formacyjny w Ruchu Światło-Życie.

5. Oaza rekolekcyjna jest także przeżyciowym, doświadczalnym wprowadzeniem w  duchowość MDE Światło-Życie, naszkicowaną w poprzednim rozdziale. Oaza jest więc najlepszym rozpoczęciem drogi formacji w tej duchowości. Dzięki niej duchowość ta zostaje przekazana niejako egzystencjalnie, przez cały styl życia i atmosferę oazy, a nie tylko teoretycznie przez jej opisanie.

6. Oaza rekolekcyjna jest też najlepszym wprowadzeniem na drogę ucznia Chrystusa, na drogę wiodącą do dojrzałej wiary. Inaczej mówiąc, wprowadza ona do wspólnoty katechumenalnej, względnie (dla ochrzczonych) deuterokatechumenalnej, w ramach której ma być kontynuowane to, co rozpoczęło się w oazie. Bez tej kontynuacji – z drugiej strony – przeżycie oazy nie będzie należycie owocowało. Dlatego należy widzieć oazę jako kluczowe ogniwo w całym systemie formacyjnym. Realizowanie tego systemu „pedagogii Nowego Człowieka”, wypracowanego w oazowym Ruchu Światło-Życie, jest centralnym zadaniem MDE Światło-Życie.

ROZDZIAŁ V

FORMACJA I WŁĄCZANIE

DO DIAKONII EWANGELIZACJI

1. Z przedstawionej w poprzednich rozdziałach natury i duchowości Diakonii Ewangelizacji Światło-Życie wynika, że droga do stania się jej członkiem prowadzi poprzez formację, w wyniku której osiąga się dojrzałą świadomość uczestnictwa w charyzmacie stowarzyszenia. Wejście do Diakonii powinno być naturalnym ukoronowaniem procesu formacyjnego w zakresie tzw. formacji podstawowej.

2. Ta formacja podstawowa DE Światło-Życie, określana jako formacja deuterokatechumenalna, obejmuje następujące etapy i elementy formacyjne:

Etap ewangelizacji – polegający na uczestnictwie w rekolekcjach ewangelizacyjnych: otwartych lub zamkniętych, mających doprowadzić do osobistego przyjęcia Chrystusa przez wiarę względnie pogłębić i odnowić osobową relację do Chrystusa Pana i Zbawiciela.

Etap poewangelizacji – polegający na pogłębieniu weryfikacji i utrwaleniu wyników ewangelizacji przez spotkania biblijne w grupie poewangelizacyjnej (minimum 4+8 spotkań).

Uczestnictwo w oazie nowego życia I  stopnia, zakończonej decyzją włączenia się do grupy deuterokatechumenalnej.

Uczestnictwo w pierwszym roku formacji deuterokatechumenalnej, przerobienie „dziesięciu kroków ku dojrzałości chrześcijańskiej”:

Chrystus

Niepokalana

Duch Święty

Kościół

Słowo Boże

Modlitwa

Liturgia

Świadectwo

Nowa Kultura

Agape

Uczestnictwo w oazie II stopnia.

Uczestnictwo w II roku formacji deuterokatechumenalnej, obejmującym wprowadzenie w Biblię jako historię zbawienia, pracę w grupach metodą kręgów liturgiczno-biblijnych, nawiązujących do niedzielnych czytań mszalnych, wielkopostne przygotowanie do odnowy chrztu.

Uczestnictwo w Triduum Paschalnym w formie rekolekcji, odnowa przymierza chrztu.

Uczestnictwo w oazie rekolekcyjnej III stopnia.

Uczestnictwo w trzecim roku formacji deuterokatechumenalnej, obejmującym pogłębienie eklezjologiczne i ewangeliczne rewizje życia na temat: charyzmat – powołanie – diakonia.

3. Powyższa formacja, jeżeli jest właściwie przeprowadzona i łączy się z  wewnętrznym dojrzewaniem w wierze, prowadzi do rozbudzenia poczucia odpowiedzialności za sprawy Kościoła-wspólnoty i gotowości służby, diakonii w  niej w oparciu o otrzymany i rozpoznany charyzmat. Dlatego ukoronowaniem tej formacji powinna być świadoma decyzja włączenia się Diakonii Ewangelizacji Światło-Życie, aby na tej drodze, przez uczestnictwo w jej charyzmacie, realizować swoją diakonię we wspólnocie Kościoła. Ta decyzja gotowości włączenia się do Ruchu w charakterze aktywnego, przejmującego odpowiedzialność członka, czyli włączenia się do jego Diakonii, powinna być zasadniczo podjęta i wyrażona w ramach specjalnych, czterodniowych rekolekcji, zwanych oazą rekolekcyjną diakonii ewangelizacji (ORDE).

Oaza rekolekcyjna diakonii ewangelizacji przeprowadzona według specjalnego podręcznika, w systemie oaz rekolekcyjnych znajduje się na przejściu od okresu formacyjnego, deuterokatechumenalnego do okresu diakonijnego, od kandydatury do członkostwa w stowarzyszeniu. Głównym celem ORDE jest przedstawienie i  wypracowanie całościowej wizji charyzmatu Ruchu, aby w obliczu tej wizji ukazanej zarazem jako wezwanie, mogła zostać podjęta świadoma decyzja zaangażowania się na jego służbę.

4. ORDE jest zarazem momentem weryfikacji czy dana osoba spełnia wymagane warunki, aby można ją było przyjąć w poczet Diakonii Ewangelizacji. Podstawowy warunek, to wewnętrzna dojrzałość wyrażająca się w zdolności zrozumienia charyzmatu DE Światło-Życie i przyjęcia odpowiedzialności za jego realizację stosownie do swoich możliwości. Następne warunki to ukończenie formacji podstawowej, przyjęcie i zaakceptowanie statutu Diakonii Ewangelizacji i  włączenie się do konkretnej wspólnoty Diakonii i przyjęcie w jej ramach określonych zadań.

Jeżeli powyższe warunki są spełnione, na zakończenie ORDE może nastąpić przyjęcie do Diakonii Ewangelizacji Światło-Życie.

5. Jeżeli spełniony jest określony w poprzednim punkcie warunek podstawowy, natomiast nie są jeszcze w pełni zrealizowane warunki pozostałe, może nastąpić na zakończenie ORDE przyjęcie warunkowe do Diakonii. W tym wypadku dana osoba otrzymuje zaświadczenie o uczestnictwie w ORDE, dającym prawo do przyjęcia w  poczet członków Diakonii Ewangelizacji Światło-Życie, po wypełnieniu warunków wymienionych w dalszej części zaświadczenia.

Po przedstawieniu zaświadczenia o wypełnieniu warunków może nastąpić przyjęcie do Diakonii Ewangelizacji Światło-Życie.

6. Uzupełnienie formacji podstawowej, podane jako warunek przyjęcia, określa wymagania minimalne w tej dziedzinie. Wymagania te obejmują: uczestnictwo w  oazie rekolekcyjnej I i II stopnia, przerobienie programu 10 kroków ku dojrzałości chrześcijańskiej oraz udział w Triduum Paschalnym w formie rekolekcyjnej. Te wymagania minimalne stosuje się wobec osób, które z różnych powodów nie mogły uczestniczyć w systematycznej formacji podstawowej, mimo to jednak osiągnęły dojrzałość wymaganą od członka Diakonii Ewangelizacji.

7. Warunkiem przyjęcia do Diakonii Ewangelizacji jest również uczestnictwo w  życiu i pracy konkretnego zespołu Diakonii mającego na określonym szczeblu zleconą jakąś odpowiedzialność za sprawy stowarzyszenia i Kościoła. Diakonia nie jest bowiem jakimś tytułem lub uprawnieniem, ale formą życia z wiary.

8. Przyjęcie do Diakonii Ewangelizacji Światło-Życie dokonuje się w ramach Mszy świętej ku czci Chrystusa Sługi na zakończenie ORDE (jeżeli chodzi o  przyjętych warunkowo, po spełnieniu warunków), w ramach dnia wspólnoty lub innego spotkania DE, według osobnego ceremoniału.

9. Nazwiska przyjętych w poczet członków DEŚŻ wpisuje się do specjalnej księgi założonej przy Kaplicy Chrystusa Sługi w Centrum Ewangelizacji Światło-Życie. Wpisani do księgi otrzymują zaświadczenie o dokonanym wpisie oraz mają prawo do noszenia znaczka rozpoznawczego Diakonii Ewangelizacji.

10. Po odbyciu ORDE oraz przyjęciu w poczet członków Diakonii może nastąpić okres formacji specjalistycznej, przygotowującej do podjęcia różnego rodzaju diakonii potrzebnej w Stowarzyszeniu i Kościele lokalnym. Tej specjalizacji służą różnego typu oazy i kursy oazowe.

11. Do przyjęcia w poczet Diakonii Ewangelizacji wymagana jest pełnoletniość. Rozumie się przez to ukończenie 18 roku życia, względnie ukończenie szkoły średniej (matura).

12. W strukturze Stowarzyszenia sprawami związanymi z przyjmowaniem i  weryfikacją członków Diakonii Ewangelizacji zajmuje się Diakonia Formacji Diakonii, działająca na szczeblu centralnym i diecezjalnym.

ROZDZIAŁ VI

WYMAGANIA ŻYCIA WEWNĘTRZNEGO

I WSPÓLNOTOWEGO

1. Przynależność do DEŚŻ powinna łączyć się z przyjęciem pewnych praktyk życia wewnętrznego, które służą umacnianiu i pogłębianiu oraz wyrażaniu rysowi postaw scharakteryzowanej powyżej duchowości.

2. Członkowie DE praktykują codziennie oddanie się Niepokalanej, Matce Kościoła i Chrystusowi Słudze, o ile możności na początku dnia. Praktyka ta polega na chwili krótkiej, osobistej modlitwy, w której wyraża się gotowość zjednoczenia z Maryją w Jej oddaniu się w Duchu Świętym Chrystusowi Słudze, szczególnie w zadaniach danego dnia. Z tym łączy się prośba o namaszczenie Duchem Świętym dla należytego ich wykonania.

3. Członkowie DE, zgodnie ze zwyczajem wyniesionym z oaz i formacji deuterokatechumenalnej, starają się codziennie zapewnić sobie czas i miejsce na odbycie Namiotu Spotkania (por. Wj 33, 7-11), czyli chwili osobistej modlitwy, o  ile możności połączonej z nawiedzeniem Najświętszego Sakramentu, w czasie której rozmawiają o wszystkich problemach swego życia i swojej diakonii z Chrystusem „twarzą w twarz, jak się rozmawia z przyjacielem” (tamże, 11).

4. Jako wyraz swojego uczestnictwa w życiu Kościoła Oblubienicy Chrystusa, starają się członkowie DE uczestniczyć w modlitwie liturgicznej Kościoła, czyli tzw. Liturgii Godzin, która w myśl posoborowej odnowy liturgii ma się stać nie tylko modlitwą kapłanów, ale również laikatu, zwłaszcza pielęgnującego jakąś formę życia wspólnego. Codzienne odmawianie przynajmniej Jutrzni i Nieszporów powinno wejść w życie członków DE, gdzie tylko stanie się to możliwe, we wspólnocie z innymi.

5. Członkowie DE starają się jak najczęściej, również w dni powszednie, uczestniczyć w sposób pełny w Eucharystii, przeżywając w niej i umacniając swoją communię z Chrystusem i z braćmi w jedności Ducha Świętego.

6. Członkowie DE starają się, o ile możności codziennie, pielęgnować kontakt z Pismem świętym jako słowem życia przez osobiste studium względnie czytanie, uczestnictwo w Eucharystii z homilią i rozważaniem, przez odmawianie Godziny Czytań z Liturgii Godzin, przez dzielenie się Ewangelią lub inną formę wspólnotowego czytania Biblii.

7. Bardzo się poleca stałe pogłębianie wiedzy religijnej przez studium pism Ojców Kościoła i świętych, dokumentów magisterium Kościoła, materiałów DE Światło-Życie, prasy i innej literatury religijnej. Poleca się udział w kursach pogłębienia wiedzy teologicznej i różnych studiach dostępnych dla świeckich.

8. Dla należytego rozwoju życia wewnętrznego i radosnego przeżywania wolności Dzieci Bożych w Chrystusie, należy jak najczęściej korzystać w wierze z daru odpuszczenia grzechów, czy to przez praktykę żalu doskonałego, czy przez przyjmowanie sakramentu pojednania.

9. Zachowanie całkowitej abstynencji od alkoholu i tytoniu praktykują członkowie DE jako wyraz nowej kultury i nowego stylu życia proponowanego przez cały Ruch Światło-Życie, szczególnie wobec młodzieży, która w tym względzie szuka wzoru u swoich wychowawców i w całej Diakonii. Jest to również wyraz poczucia odpowiedzialności wobec braci zagrożonych nałogami oraz miłości sprawdzającej się w gotowości składania dobrowolnych ofiar.

10. Dysponując dobrami materialnymi w duchu ewangelicznego ubóstwa i  troszcząc się o skromny i prosty styl życia, członkowie DE chętnie dzielą się tym, co posiadają z potrzebującymi i posługują się tym do celów apostolskich, partycypując stosownie do swoich możliwości w potrzebach materialnych DE Światło-Życie.

11. Przyjmując z wdzięcznością wraz z całym Ruchem Światło-Życie tzw. oazę rekolekcyjną jako specyficzny dla Ruchu charyzmat spotkania członkowie DE starają się przynajmniej raz w roku uczestniczyć w jakiejś oazie piętnastodniowej lub czterodniowej, bądź dla uzupełnienia własnej formacji, jeżeli chodzi o nowe typy oaz, bądź podejmując w oazach różnego rodzaju diakonię.

12. Ponadto członkowie DE pielęgnują charyzmat spotkania przez regularne uczestnictwo w dniach wspólnoty swojego rejonu oraz, od czasu do czasu, w oazach modlitwy.

13. Podstawową formą zaangażowania się członków DE Światło-Życie jest uczestnictwo w regularnych, zasadniczo tygodniowych spotkaniach zespołu diakonii, w skład którego ktoś wchodzi. Na program tych spotkań składa się modlitwa, dzielenie się Słowem Bożym, element formacyjny według programu tzw. formacji permanentnej, sprawozdanie z zadań wykonanych w zakresie właściwej każdemu diakonii oraz ustalanie zadań na tydzień następny. Regularne odbywanie tego rodzaju spotkań, gdzie w atmosferze modlitwy, w konfrontacji ze Słowem Bożym i kolegialnie podejmuje się odpowiedzialność za różne odcinki życia i  działania DE – jest podstawowym warunkiem i zarazem wyrazem żywotności Stowarzyszenia i jego wierności wobec Chrystusa i Jego Ducha.

ROZDZIAŁ VII

PROGRAM POSŁUGI DE I POSZCZEGÓLNE ZADANIA

1. Program diakonii, czyli posługi apostolskiej Diakonii Ewangelizacji Światło-Życie powinno wyznaczać w każdym czasie ożywcze tchnienie Ducha Świętego odnawiającego Kościół i w tym sensie pragnie on zawsze służyć budowaniu żywego Kościoła. Dlatego DE, wystrzegając się pokusy skostnienia, rutyny, formalizmu oraz duchowej bierności, pragnie zawsze poddawać się temu tchnieniu Ducha Świętego na wzór Chrystusa Sługi i Niepokalanej Służebnicy, otwierając się na wszystko, co prawdziwe i dobre, rozróżniając duchy oraz umiejętnie wydobywając ze skarbca Kościoła „stare i nowe”, pod kierownictwem tych, których Duch Święty ustanowił w Kościele nieomylnymi stróżami depozytu wiary.

2. W przekonaniu, że tchnienie Ducha Świętego objawiło się w naszych czasach szczególnie w wielkim dziele II Soboru Watykańskiego, DEŚŻ widzi w realizacji soborowej odnowy swoje szczególne zadanie, pojmując całe stowarzyszenie jako dzieło posoborowej odnowy Kościoła.

Dlatego diakonia na rzecz samego stowarzyszenia, dla jego rozwoju wewnętrznego i zewnętrznego, dla realizacji programu formacyjnego, formowania diakonii, dla jego jedności, jest pierwszym zadaniem DE Światło-Życie. Pierwszą troską tej diakonii powinno być stworzenie i utrzymywanie w sprawności samego narzędzia, które ma służyć dziełu posoborowej odnowy Kościoła. W tym celu wyłania ona specjalną diakonię zwaną diakonia jedności. W ramach diakonii jedności, na poszczególnych szczeblach organizacyjnych, można jeszcze i trzeba wyodrębnić diakonię formacji diakonii, diakonię świadectwa, diakonię słowa, diakonię środków przekazu oraz diakonię środków materialnych.

3. Szczególnym charyzmatem DE Światło-Życie oraz głównym jego środkiem i  metodą działania jest oaza rekolekcyjna. Coroczne organizowanie i  przeprowadzanie oaz rekolekcyjnych różnego typu i stopnia jest zadaniem, które domaga się osobnej, wyspecjalizowanej diakonii, diakonii oaz rekolekcyjnych.

4. Diakonia pierwszej ewangelizacji w ramach DE inspiruje, przygotowuje i  przeprowadza różnego rodzaju działalność ewangelizacyjną w znaczeniu pierwszej ewangelizacji skierowanej do tych, którzy jeszcze nie uwierzyli w Chrystusa albo których wiara zanikła (ochrzczeni niewierzący, niepraktykujący) lub pozostała na poziomie prymitywnym, niedojrzałym. We właściwie pojętej ewangelizacji, prowadzącej do osobistego uwierzenia w Chrystusa, jedynego Pana i Zbawiciela, widzi DE drogę do powstrzymania procesów laicyzacji oraz do zaszczepienia naszym parafiom dynamiki misyjnej, bez której nie można liczyć na trwanie i rozwój Kościoła. Do spełnienia lego kluczowego zadania powołuje się w DE specjalną diakonię pierwszej ewangelizacji.

5. Obok diakonii na rzecz pierwszej ewangelizacji DE uwrażliwia swoich członków na wszelkie inicjatywy i dzieła związane z wyzwoleniem człowieka mocą Ewangelii Chrystusa od grzechu, zwłaszcza przybierającego rozmiary nałogów społecznych (alkoholizm, narkomania) oraz od wszelkiego rodzaju uzależnień i  niewoli poniżających godność człowieka, dziecka Bożego. Do programu wyzwolenia podejmowanego przez Ruch należy także wyzwolenie od kłamstwa i od lęku, zarówno w życiu osobistym jak i wymiarze społecznym. Dla realizacji powyższych zadań powołana jest w ramach DE diakonia wyzwolenia.

6. W parze z diakonią ewangelizacji i wyzwolenia musi iść diakonia miłosierdzia, podejmująca różnego rodzaju zadania charytatywne, bez których żadna ewangelizacja nie może być wiarygodna i owocna.

7. Swoje szczególne powołanie i zadanie widzi DE w prowadzeniu w ramach wspólnot lokalnych różnego rodzaju grup, zwłaszcza młodzieżowych o charakterze katechumenalnym (deuterokatechumenalnym), wywodzących się z akcji ewangelizacyjnych i oaz rekolekcyjnych. W pracy tej widzi DE najlepszą drogę do formowania uczniów Pana i dojrzałych chrześcijan oraz przyszłych apostołów świeckich, którzy przejmą różnego rodzaju diakonię we wspólnotach lokalnych. Dla realizacji tego zadania działa w ramach DE diakonia deuterokatechumenatu.

8. Doceniając kluczową rolę modlitwy dla rozwoju życia chrześcijańskiego podejmuje DE różne metody szkoły modlitwy i dąży równocześnie do zintegrowania w  dziele odnowy Kościoła grup modlitewnych należących do nurtu tzw. odnowy charyzmatycznej. W tym celu powołana została w DE diakonia modlitwy.

9. Diakonia liturgii w ramach DE stoi w służbie liturgicznej i w ogóle formacji liturgicznej wiernych, aby w ten sposób osiągnąć takie umiłowanie i  sprawowanie liturgii w duchu odnowy, aby ona faktycznie stawała się szczytem i  źródłem życia Kościoła (KL 10) oraz ośrodkiem życia wspólnot lokalnych Kościoła.

10. W zrozumieniu roli rodziny chrześcijańskiej w odnowie Kościoła i  niezastąpionej roli rodzinnego katechumenatu dla jego wzrostu, istnieje i działa w ramach DE diakonia wspólnoty rodzinnej, której zadaniem jest służenie ruchowi „Domowy Kościół” w ramach DE Światło-Życie.

11. W całości Diakonia Ewangelizacji zmierza do budowania żywych wspólnot lokalnych – parafii, w których urzeczywistniałaby się soborowa wizja Kościoła – wspólnoty w znaku Kościoła lokalnego.

U podstaw wszelkich podejmowanych przez DE działań znajduje się integralna i  organiczna wizja wspólnoty lokalnej Kościoła, będącej wspólnotą służb i  charyzmatów, wspólnotą wspólnot i obejmującą w swojej dynamice ewangelizacyjnej każdego bez wyjątku człowieka (Redemptor hominis, 14). O realizację tej wizji troszczy się w ramach DE szczególnie diakonia wspólnoty lokalnej.

12. Do pełnego programu posługi DE Światło-Życie należy jeszcze diakonia kultury i diakonia społeczna. Celem ich jest szerzenie szeroko pojętej Nowej Kultury polegającej na przenikaniu wszelkich przejawów i dziedzin życia ludzkiego wartościami Nowego Człowieka i Nowej Wspólnoty.

13. W końcu cały Ruch powinna przenikać integralna wizja jedności Bożego planu zbawienia. Diakonia Ewangelizacji Światło-Życie może być określona bliżej jako diakonia jedności. Jedność bowiem jest głównym celem tej diakonii i zarazem wspólnym mianownikiem, pod który można podciągnąć wszystkie rodzaje sprawowanej diakonii i jej zadania szczegółowe. Jedność między Światłem i Życiem – jako postulat i przedmiot nieustannych wysiłków – określa właściwy charyzmat Stowarzyszenia i jego specyficzną metodę. Troska o realizację tego postulatu musi stanowić główne zadanie jego Diakonii. Z tym musi iść w parze dążenie do zachowania jedności pomiędzy wszystkimi członkami Diakonii Ewangelizacji na różnych szczeblach, w różnych rejonach i wydzielonych ze względu na specjalne zadania ośrodkach. Tylko ta jedność bowiem może być znakiem obecności i  działania Ducha Świętego w DE i jej otwartości i uległości wobec Jego inspiracji.

W powyższym wyraża się diakonia jedności stowarzyszenia „ad intra”, czyli diakonia na rzecz jedności w nim. Diakonia jedności „ad extra”, której ma służyć Diakonia Ewangelizacji Światło-Życie wyraża się w trosce o realizację jej celu w  ramach misji Kościoła. Cel ten pokrywa się z celem misji Chrystusa, który przyszedł „aby rozproszone dzieci Boże zgromadzić w jedno” i „aby wszyscy stanowili jedno”. W ramach tego wielkiego celu, DE Światło-Życie przez swoją posługę stara się szczególnie o budowanie jedności pomiędzy różnymi ruchami odnowy w Kościele, jedności pomiędzy urzędem (hierarchia) a charyzmatem, jedność ekumeniczną pomiędzy wyznawcami Chrystusa z różnych Kościołów oraz o jedność ze światem nie będącym jeszcze w Chrystusie przez pierwszą ewangelizację i  wyzwolenie mocą Ewangelii. W tych czterech „kręgach jedności” wyraża się diakonia jedności Stowarzyszenia „ad extra”.

14. Diakonia Ewangelizacji Światło-Życie, przedstawiona powyżej, w  świadomości swojej misji, obejmującej wielorakie zadania, ukazujące się jednak w  całościową, organiczną wizję, jest – jak określił to kiedyś kard. Karol Wojtyła, obecny papież Jan Paweł II – „eklezjologią Vaticanum II zamienioną na język pewnego ruchu i działania”.

Przynosi ona propozycję eklezjologii pastoralnej epoki Vaticanum II, czyli eklezjologii żywego Kościoła. Członkowie DE Światło-Życie, przy całej pokorze wynikającej ze świadomości obdarowania bogactwem charyzmatów i przy wdzięcznym uznaniu wielu innych charyzmatów działających we współczesnym Kościele w różnych ruchach i dziełach odnowy, muszą więc być przejęci świadomością misji ukazywania całościowej wizji urzeczywistniania się Kościoła w świecie współczesnym poprzez rozwijanie dynamiki ewangelizacyjnej w sposób ukazany przez Adhortację Pawła VI „Evangelii nuntiandi” i encyklikę Jana Pawła II „Redemptor hominis”, w oparciu o  nowy obraz Kościoła-wspólnoty ukazany przez II Sobór Watykański w całokształcie swoich dokumentów.

ROZDZIAŁ VIII

CENTRUM EWANGELIZACJI ŚWIATŁO-ŻYCIE

1. Centrum Ewangelizacji Światło-Życie (CEŚŻ) jest instytucją – narzędziem wyłonionym przez Diakonię Ewangelizacji Światło-Życie dla służenia realizacji jej charyzmatu na terenie jakiegoś kraju (czy rejonu).

2. W innym aspekcie CEŚŻ może być określone jako diakonia szczebla centralnego (por. rozdz. II, 7) MDE Światło-Życie dla danego kraju.

3. Prawo zakładania Centrów Ewangelizacji Światło-Życie posiada:

personalnie – Fundator Ruchu Światło-Życie, względnie MDE Światło-Życie,

instytucjonalnie – CEŚŻ istniejące w kolebce Ruchu w  Krościenku n. Dunajcem w Polsce.

4. Dla powstania CEŚŻ wymagana jest zgoda:

Ordynariusza diecezji, na terenie której CEŚŻ ma powstać,

Konferencji Episkopatu Kraju, na terenie którego CEŚŻ ma działać.

5. CEŚŻ nie jest tylko centralą administracyjną czy też sekretariatem organizacyjnym DE Światło-Życie, ale – w myśl zasady Fos-Zoe, wyrażającej istotny charyzmat Ruchu – chce ono być próbą wcielenia i urzeczywistnienia jest istotnych elementów w życiu wspólnoty diakonii będącej podmiotem centrum jako apostolskiej instytucji.

Wzorem i modelem CEŚŻ są „Niepokalanowy” św. Maksymiliana Kolbego, cechujące się syntezą modlitwy i pracy, osobistego oddania siebie i wewnętrznego zaangażowania z zewnętrznym programem instytucji.

6. Z powyższego założenia wynika, że podmiotem CEŚŻ muszą być wspólnoty łączące służbę na rzecz charyzmatu stowarzyszenia z życiem opartym na profesji rad ewangelicznych, czyli będące z założenia próbą realizacji charyzmatu w  stopniu najintensywniejszym. Konkretnie chodzi o Wspólnotę Ewangelizacyjną Niepokalanej, Matki Kościoła oraz o Wspólnotę Ewangelizacyjną Chrystusa Sługi. CEŚŻ może więc powstać tylko tam, gdzie istnieją rodziny powyższych wspólnot, gotowe realizować swoją diakonię w ramach i na rzecz CEŚŻ. Wokół tych wspólnot może się skupiać szerszy krąg diakonii, pracującej w CEŚŻ na sposób etatowy lub jako wolontariusze. Wszyscy stanowią wspólnotę eklezjalną, żyjącą i prowadzoną na sposób parafii personalnej.

7. Duchowość CEŚŻ opiera się na teologii Chrystusa Sługi i Niepokalanej, Matki Kościoła. Zewnętrznym wyrazem tego jest kościół względnie kaplica pod wezwaniem Chrystusa Sługi oraz kaplica Niepokalanej, Matki Kościoła (jeżeli jest druga kaplica dla WNMK) oraz statua Niepokalanej, Matki Kościoła ze Źródłem Życia.

W każdym CEŚŻ powinien być również Namiot Światła jako symbol obecności Ducha Świętego w nim.

8. Każde CEŚŻ jest centrum formacyjnym DE Światło-Życie. Wyraża się to w  istnieniu w nim studiów formacyjnych diakonii takich jak: roczna Szkoła Animatorów, kilkuletnia Szkoła Chrystusa (która również może przybrać formę seminarium duchownego dla własnych kapłanów), Szkoła Wieczernika (specjalizacja). W poszczególnych CEŚŻ może istnieć jedna z tych szkół lub więcej.

9. W strukturze CEŚŻ powinna się wyrażać pełnia charyzmatu apostolskiego DE Światło-Życie, a więc powinny być zaznaczone wszystkie kierunki działania, czyli tzw. diakonie (diakonia jedności, diakonia oaz rekolekcyjnych, pierwszej ewangelizacji, wyzwolenia, deuterokatechumenatu, miłosierdzia, modlitwy, liturgii, wspólnoty rodzinnej, wspólnoty lokalnej, diakonia kultury, diakonia społeczna).

Każde CEŚŻ posiada swój własny regulamin, w którym struktura „idealna” dostosowana jest do konkretnej sytuacji ewangelizacyjnej i do potrzeb danego kraju.

10. W stosunku do danego środowiska postawa CEŚŻ charakteryzuje się otwartością i konsekwentną służebnością. Otwartość polega na odkrywaniu i  przyjmowaniu tego, co Duch Święty działa w danym Kościele lokalnym i na gotowości wzbogacenia tym własnego charyzmatu. Z tym idzie w parze gotowość służenia własnym charyzmatem tam, gdzie jest to potrzebne i zostaje przyjmowane.

11. Wspólnota Chrystusa Sługi danego CEŚŻ wyłania spośród swoich kapłanów moderatora CEŚŻ. Sposób jego ustanowienia, zatwierdzania, trwanie kadencji itp. ustalają osobne przepisy.

12. CEŚŻ stanowi zaplecze dla działania i rozwoju DE Światło-Życie w danym kraju. Szczególnym zadaniem jego jest ustanawianie – w porozumieniu z  ordynariuszami lokalnymi i zgodnie z przepisami prawa kanonicznego – diecezjalnych, rejonowych i lokalnych diakonii ewangelizacji.

13. W swojej działalności ewangelizacyjnej CEŚŻ stara się koncentrować na środowiskach najbardziej potrzebujących ewangelizacji i najmniej związanych z  duszpasterzem lokalnej parafii, aby potem do nich prowadzić.

Z natury rzeczy więc zwraca się ona najpierw do niewierzących i  niepraktykujących, do wszelkiego rodzaju uchodźców i wykorzenionych ze swoich środowisk. Dzięki takiemu nastawieniu działalność CEŚŻ powinna harmonijnie dopełniać działalność tzw. zwyczajnego duszpasterstwa.

ROZDZIAŁ IX

DIAKONIA MODERACJI

l. Diakonia Ewangelizacji Światło-Życie, jak każda społeczność, musi posiadać ludzi uprawnionych do wydawania decyzji, które są wiążące dla innych. W  społecznościach świeckich nazywa się tych ludzi „władzą” lub przełożonymi, w  stosunku do których inni są „podwładnymi”, czyli będącymi „pod władzą”. W Ruchu Światło-Życie opartym na duchowości Ewangelii, zgodnie z Mt 20,24-28, nie mówi się o władzy, ale o służbie, diakonii. O ile ta służba łączy się, względnie polega na wydawaniu wiążących decyzji, mówimy o diakonii moderacji. Słowo moderacja (łac. moderari) wskazuje na sposób sprawowania tzw. władzy, będący bardziej dyskretnym inspirowaniem, koordynowaniem, ukierunkowywaniem, niż rządzeniem, rozkazywaniem. W połączeniu ze słowem „diakonia” określenie to wiernie oddaje ducha, w jakim ma być, w DE Światło-Życie, wykonywana tzw. władza. Troska o to, aby diakonia moderacji nie przekształciła się w sprawowanie władzy w duchu świeckim, powinna przenikać całą Diakonię Ewangelizacji. Bo od tego zależy w głównej mierze osiągnięcie celu tej diakonii, mianowicie jedności wszystkich w Chrystusie.

2. Jeżeli chodzi o ustanowienie diakonii moderacji w DE Światło-Życie (czyli o źródło uprawnień, „władzy”), to nie dokonuje się to ani na drodze demokratycznej, czyli wyborów na zasadzie większości (źródło władzy – lud), ani na zasadzie prostej desygnacji, względnie nominacji przez władzę nadrzędną (droga hierarchiczna), ale na drodze charyzmatycznej. Oznacza to, że zakłada się udzielenie przez Ducha Świętego odpowiednich darów, czyli charyzmatów uzdalniających do wykonania takiej czy innej funkcji i do przyjęcia takiej lub innej odpowiedzialności.

Duch Święty jest więc właściwym źródłem „władzy” i On desygnuje i powołuje przez udzielenie darów. Zadaniem wspólnoty jest rozpoznanie tych darów oraz ich uznanie, zaakceptowanie. Zdolność do rozpoznawania i przyjmowania charyzmatów jest podstawową funkcją wspólnoty i zdolność ta jest zarazem kryterium jej autentyczności (czyli faktycznego powołania przez Ducha Świętego) oraz dojrzałości.

3. Sprawą doświadczenia i pewnej tradycji jest ustalenie dla konkretnej wspólnoty sposobu rozpoznawania i akceptowania tych charyzmatów. czyli wyznaczenia odpowiedniej diakonii, szczególnie diakonii moderacji i to powinno znaleźć wyraz w spisanych konstytucjach czy statutach. Z drugiej strony w samym Kościele, który jest rzeczywistością charyzmatyczną, istnieje urząd partycypujący w charyzmatycznej naturze Kościoła, którego właściwym zadaniem jest wydawanie sądów o autentyczności charyzmatów i o właściwym wprowadzeniu ich w czyn i on jest szczególnie powołany, „by nie gasić Ducha, lecz doświadczać wszystkiego i zachowywać to, co dobre” (KK 12).

Z tego względu Diakonia Ewangelizacji Światło-Życie, właśnie dlatego, że jest rzeczywistością charyzmatyczną, uznaje zasadniczo autorytet hierarchii, poddając się jej szczególnie w sprawach dotyczących zatwierdzania statutów i praw rządzących jej życiem oraz ustawiania w nim, względnie zatwierdzania, diakonii moderacji.

4. DE Światło-Życie jest stowarzyszeniem laikatu w Kościele i dlatego sprawowanie diakonii w nim, nie wyłączając diakonii moderacji, jest zasadniczo sprawą ludzi świeckich. Ich uprawnienia w zakresie diakonii wynikają z samej przynależności do Kościoła, czyli ich związku z Chrystusem – Głową Kościoła oraz z otrzymanego namaszczenia Duchem Świętym, szczególnie w sakramencie chrztu i  bierzmowania. Należy przyjąć za podstawę w określaniu tych uprawnień wszystko to, co zostało sformułowane w soborowej Konstytucji o Kościele oraz w Dekrecie o  Apostolstwie Świeckich.

5. Kapłani w DE Światło-Życie, zgodnie z postanowieniami dokumentów soborowych oraz prawa kanonicznego i przyjętą tradycją, powinni wypełniać funkcję tzw. asystentów kościelnych, starając się jak najwięcej inicjatywy pozostawiać ludziom świeckim. Do nich szczególnie odnosi się określenie „moderator”. W relacji do świeckich partycypujących w diakonii moderacji używa się określenia „odpowiedzialny”. Z natury rzeczy początkowo, zanim świeccy osiągną właściwą dojrzałość, rola kapłana będzie większa jako moderatora, nieraz do niego szczególnie będzie należało wydawanie wiążących decyzji. Ideałem dla moderatorów powinna jednak być postawa św. Jana Chrzciciela wobec Chrystusa, wyrażona w słowach: „Potrzeba, aby On wzrastał, a ja się umniejszał” (J 3, 30).

Praca moderatora musi być uznana za tym lepszą i owocniejszą, im prędzej i w  im szerszym zakresie uzdolni i wprowadzi on świeckich do różnego rodzaju diakonii, łącznie z diakonią moderacji.

6. Do diakonii moderacji należą więc kapłani moderatorzy na wszystkich szczeblach struktury terenowej Diakonii Ewangelizacji Światło-Życie. Istnieje więc moderator krajowy, moderatorzy diecezjalni, rejonowi i lokalni.

Ustanowienie moderatorów jest sprawą Episkopatu (na szczeblu krajowym), względnie poszczególnych biskupów ordynariuszy. Diakonia Ewangelizacji właściwego szczebla powinna mieć jednak prawo prezentowania kandydatów, względnie określenia warunków, jakie powinien spełniać moderator, aby mógł być zaakceptowany przez stowarzyszenie. Szczegółowy sposób postępowania przy ustanawianiu moderatorów określą osobne przepisy, o ile nie wynikają one z  ogólnych przepisów prawa kościelnego.

7. Diakonię świeckich na poszczególnych szczeblach organizacji terenowych ustanawia moderator w oparciu o osąd, względnie desygnację wspólnoty diakonii, w  poczet której ma wejść nowy członek.

Szczegółowy skład osobowy poszczególnych diakonii oraz sposób postępowania przy wprowadzaniu nowych członków diakonii określi osobny regulamin. Na ogół jednak zawsze będzie wymagana jakaś aprobata diakonii stopnia wyższego, a przy niektórych, określonych funkcjach, aprobata diakonii centralnej.

Zawsze muszą być respektowane uprawnienia biskupów ordynariuszy, jeżeli chodzi o członków diakonii moderacji, także w wypadku, gdy wykonują ją ludzie świeccy.

8. Diakonia Ewangelizacji na wszystkich szczeblach zawsze musi być sprawowana kolegialnie. Nie powinno więc być diakonii jednoosobowych. Diakonia Ewangelizacji może być ustanowiona tylko tam i wtedy, gdy istnieje przynajmniej trzech członków.

9. W związku z zasadą podaną w punkcie poprzednim, potrzebna jest funkcja animatora, który przyjmuje na siebie odpowiedzialność za życie i działanie w  jedności tej małej grupy. Animatorów ustanawia właściwy moderator lub wybiera grupa, a zatwierdza moderator.

Tam gdzie istnieje większa liczba grup diakonii moderator spełnia funkcję animatora animatorów.

10. Na wszystkich szczeblach struktury terenowej DE Światło-Życie należy ustanowić kolegia, w skład których wchodzą wszyscy partycypujący w diakonii moderacji na danym szczeblu i na najbliższym szczeblu niższym. Od czasu do czasu należy odbywać narady kolegium.

Szczegółowy skład, sposób działania i uprawnienia tych kolegiów określi osobny regulamin.

ks. Franciszek Blachnick