Diecezjalna Diakonia Ewangelizacji Ruchu Światło-Życie

Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej

ks. Adrian Put

„Seminarium ewangelizacji” to cykl studium, którego celem jest zapoznanie się z teorią ewangelizacji – kerygmatyką. Seminarium odpowiada na pytanie, czym jest ewangelizacja, do kogo jest skierowana, kto jest powołany do głoszenia i jakimi metodami ma się posługiwać w dziele głoszenia. Metoda pracy „światło-życie” zmierza do szybkiego opanowania podstawowych informacji dotyczących ewangelizacji. Całość opiera się na studium słowa Bożego oraz Magisterium Kościoła oraz wykonywaniu ćwiczeń przewidzianych przy każdym dziale. Seminarium można przeprowadzić w grupie lub indywidualnie. Zasadniczo seminarium przeznaczone jest dla członków diakonii ewangelizacji w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Korzystając z niego prosimy zawsze o podanie źródła pochodzenia tekstu.

„Seminarium ewangelizacji”®

Seminarium I – Dobra Nowina

ŚWIATŁO

Celem tej części jest poznanie treści przepowiadania samego Jezusa, następnie jak obowiązek głoszenia rozumiał i wykonywał pierwotny Kościół; co jest treścią chrześcijańskiego kerygmatu oraz zapoznanie się z Czterema Prawami Życia Duchowego.

Orędzie Jezusa

Mk 1, 14-15............................................................................................................................................................................

Mt 4, 17...........................................................................................................................................................................

Łk 4, 43...............................................................................................................................................................................

RM 13  (Jan Paweł II – Redemptoris missio)

„Czas się wypełnił i bliskie jest Królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię!”. Głoszenie i ustanowienie Królestwa Bożego są przedmiotem Jego misji: „Na to zostałem posłany” (Łk 4, 43). Więcej jeszcze: sam Jezus jest „Dobrą Nowiną”, jak stwierdza już na początku posłannictwa w synagodze swojego miasta, zastosowując do siebie słowa Izajasza o Namaszczonym, posłanym przez Ducha Pańskiego (por. Łk 4, 14-21). Skoro Chrystus jest „Dobrą Nowiną”, zachodzi w Nim tożsamość pomiędzy posłaniem i posłanym, pomiędzy tym, co mówi, co czyni i kim jest. Jego moc, tajemnica skuteczności Jego działania, leży w całkowitym utożsamieniu ze zwiastowanym przez Niego orędziem: głosi On „Dobrą Nowinę” nie tylko przez to, co mówi albo czyni, ale przez to, kim jest.

EN 9 (Paweł VI – Evangelii nutiandi)
Jako szczyt i centrum swej Dobrej Nowiny, Chrystus zwiastuje zbawienie, wielki dar Boga, który należy uważać nie tylko za uwolnienie od wszystkiego, co człowieka uciska, ale przede wszystkim za wyzwolenie go od grzechu i od Złego, wiążące się z radością, jakiej ktoś zażywa, gdy poznaje Boga i jest przez Niego poznawany, gdy Boga widza i w Nim ufnie spoczywa.

Orędzie pierwotnego Kościoła

Kerygmat apostolski:

Dz 2, 14-36..................................................................................................................................................................................

Dz 3, 12-26.................................................................................................................................................................................

Dz 4, 8-12.....................................................................................................................................................................................

Kerygmat św. Pawła:

Dz 9, 20...........................................................................................................................................................................................

Dz 9, 22...........................................................................................................................................................................................

Dz 13, 16-41.................................................................................................................................................................................

Kerygmat uczniów

Dz 8, 12....................................................................................................................................................................................

RM 16

Zmartwychwstanie nadaje zasięg uniwersalny orędziu Chrystusa, Jego działalności i całemu Jego posłannictwu. Uczniowie zdają sobie sprawę, że Królestwo jest już obecne w osobie Jezusa i budowane jest stopniowo w człowieku i świecie poprzez tajemniczą więź z Jego osobą.

Po zmartwychwstaniu bowiem głoszą oni Królestwo, zwiastując Jezusa, który umarł i zmartwychwstał. Filip w Samarii „nauczał o Królestwie Bożym oraz o imieniu Jezusa Chrystusa”. Paweł w Rzymie głosił Królestwo Boże i nauczał o Panu Jezusie Chrystusie. Także pierwsi chrześcijanie głosili „Królestwo Chrystusa i Boga” (Ef 5, 5; por. Ap 11, 15; 12, 10), czy też „wieczne Królestwo Pana naszego i Zbawcy, Jezusa Chrystusa” (por. 2 P 1, 11). To na głoszeniu Jezusa Chrystusa, z którym Królestwo się utożsamia, skupia się nauczanie pierwotnego Kościoła. Tak jak wówczas, również dzisiaj trzeba połączyć razem zwiastowanie Królestwa Bożego (treść kerygmatu Jezusa) i głoszenie wydarzenia Jezusa Chrystusa (które jest kerygmatem Apostołów). Te dwa orędzia uzupełniają się i wyjaśniają wzajemnie.

Nakaz misyjny

Mt 28, 19.......................................................................................................................................................................................

Mk 16, 15..........................................................................................................................................................................................

Łk 24, 47.................................................................................................................................................................................

J 20, 21.........................................................................................................................................................................................

RM 23
Różne formy „mandatu misyjnego” zawierają punkty wspólne oraz pewne akcenty charakterystyczne; dwa elementy znajdują się jednak we wszystkich wersjach. Przede wszystkim, wymiar uniwersalny zadania powierzonego Apostołom: „wszystkie narody” (Mt 28, 19); „na cały świat (…) wszelkiemu stworzeniu” (Mk 16, 15); „wszystkim narodom” (Łk 24, 47); „aż po krańce ziemi” (Dz 1, 8). Na drugim miejscu zapewnienie dane im przez Pana, że w zadaniu tym nie zostaną sami, ale otrzymają zdolność i środki, by prowadzić swą misję. Jest to obecność i moc Ducha oraz pomoc Jezusa: „Oni zaś poszli i głosili Ewangelię wszędzie, a Pan współdziałał z nimi” (Mk 16, 20).

Jeśli chodzi o rozłożenie akcentów w opisach rozesłania Apostołów, to Marek przedstawia misję jako głoszenie lub kerygmat: „Głoście Ewangelię” (Mk 16, 15).

U Mateusza nacisk kładzie się na założenie i nauczanie Kościoła (por. Mt 28, 19-20; 16, 18). Nakaz misyjny w jego ujęciu ukazuje, że głoszenie Ewangelii musi być dopełnione przez odpowiednią katechezę kościelną i sakramentalną.

Łukasz przedstawia posłannictwo Apostołów jako świadectwo (por. Łk 24, 48; Dz 1, 8), które dotyczy przede wszystkim zmartwychwstania (por. Dz 1, 22).

Jedynie Jan mówi wyraźnie o posłaniu (wyraz ten etymologicznie znaczy to samo, co misja) i łączy bezpośrednio misję, którą Jezus powierzył swym uczniom, z posłannictwem, które On sam otrzymał od Ojca: „Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam” (J 20, 21.). Jezus mówi do Ojca: „Jak Ty Mnie posłałeś na świat, tak i Ja ich na świat posyłam” (J17, 78).

Cztery Ewangelie zatem, przy zasadniczej jedności samej misji, wykazują pewien pluralizm, który odzwierciedla doświadczenia i różne sytuacje pierwszych wspólnot chrześcijańskich. Jest ona owocem dynamicznego impulsu samego Ducha; zachęca do zwracania uwagi na różne charyzmaty misyjne oraz różne warunki środowiskowe i ludzkie.

EN 26

Może nie będzie zbytecznym przypomnieć, że ewangelizować znaczy przede wszystkim świadczyć zwyczajnie i wprost o Bogu objawionym przez Jezusa Chrystusa, w Duchu Świętym; świadczyć, że Bóg umiłował ten świat w Synu swoim, w Słowie Wcielonym dał wszystkim rzeczom istnienie, a ludzi powołał do życia wiecznego.

Ewangelia obwieszcza człowiekowi wolność

J 8, 31- 32.....................................................................................................................................................................................

Ga 5, 1.....................................................................................................................................................................................

EN 78

Ewangelia, która została nam powierzona, jest słowem prawdy. Prawda ta niesie wolność  i ona sama daje pokój serca. Tego to ludzie szukają, kiedy przychodzą do nas, głoszących im Dobrą Nowinę: prawdę o Bogu, prawdę o człowieku i jego tajemniczym przeznaczeniu, prawdę o świecie; prawdę trudną, którą znajdujemy w Słowie Bożym, a której - powtarzamy raz jeszcze - nie jesteśmy panami ani twórcami, ale stróżami, głosicielami i sługami.

RH 9-10 (Jan Paweł II – Redemptor hominis)

Bóg stworzenia objawia się jako Bóg odkupienia, jako Bóg, który jest wierny Sobie Samemu (por. 1 Tes 5, 24), wierny swej miłości do człowieka i do świata, wyrażonej w dniu stworzenia. A miłość Jego nie cofa się przed niczym, czego w Nim Samym domaga się sprawiedliwość I dlatego Synowi swojemu nie przepuścił, ale Go „dla nas grzechem uczynił” (2 Kor 5, 21; por. Ga 3, 13). Jeśli „uczynił grzechem” absolutnie Bezgrzesznego, to dlatego, aby objawić miłość, która zawsze jest większa od całego stworzenia, które jest Nim Samym, gdyż „Bóg jest miłością” (1 J 4, 8. 16).

Człowiek nie może żyć bez miłości. Człowiek pozostaje dla siebie istotą niezrozumiałą, jego życie jest pozbawione sensu, jeśli nie objawi mu się Miłość, jeśli nie spotka się z Miłością, jeśli jej nie dotknie i nie uczyni w jakiś sposób swoją, jeśli nie znajdzie w niej żywego uczestnictwa.

Zasadnicza treść Dobrej Nowiny

RM 44

Przedmiotem przepowiadania jest Chrystus, który został ukrzyżowany, umarł i zmartwychwstał: w Nim dokonuje się pełne i autentyczne wyzwolenie od zła, od grzechu i od śmierci; w Nim Bóg daje „nowe życie”, Boskie i wieczne. To właśnie jest ta Dobra Nowina, która przemienia człowieka i historię ludzkości, i którą wszystkie narody mają prawo poznać.

Cztery Prawa Życia Duchowego

Dla skuteczności ewangelizowania niezmiernie ważne jest, aby głoszący wiedział dokładnie co i jak ma przekazać swoją posługą. Ewangelizację cechuje koncentracja wokół prawd Objawienia, których przyjęcie decyduje o staniu się chrześcijaninem. Jest to minimum prawd, które należy przyjąć, aby dostąpić zbawienia. Dość ogólnie przyjął się schemat czterech prawd lub praw duchowych, nazywanych też „stopniami do pokoju z Bogiem”.

1.       Bóg miłuje ciebie i przygotował dla twojego życia wspaniały plan

J 3, 16......................................................................................................................................................................................

J 10, 10b..........................................................................................................................................................................................

2.       Człowiek jest grzeszny i oddzielony od Boga, dlatego nie może doświadczyć Bożej miłości i poznać Bożego planu wobec swego życia.

Rz 3, 23.............................................................................................................................................................................................

Rz 6, 23............................................................................................................................................................................................

Rz 7, 18-24.....................................................................................................................................................................................

3.       Jezus Chrystus jest jedynym Bożym lekarstwem na ludzki grzech. Tylko przez Niego możesz doświadczyć Bożej miłości oraz poznać przygotowany przez Boga dla ciebie plan.

1 Tm 2, 5..........................................................................................................................................................................................

Rz 5, 8..............................................................................................................................................................................................

1 Kor 15, 3-6.......................................................................................................................................................................................

J 14, 6................................................................................................................................................................................................

Ef 2, 8-9..............................................................................................................................................................................................

4.       Musimy osobiście przyjąć Jezusa Chrystusa jako Pana i Zbawiciela. Wtedy dopiero możemy doświadczyć Bożej miłości i żyć zgodnie z planem Jego miłości przygotowanym dla nas.

J 1,12..............................................................................................................................................................................................

Ap 3, 20........................................................................................................................................................................................

Skutek ewangelizacji

Dz 2, 37-42............................................................................................................................................................................

Dz 2, 42-47....................................................................................................................................................................

EN 23

Przepowiadanie osiąga swą pełną moc i znaczenie tylko wtedy, kiedy jest słuchane, przyjęte, przyswojone i kiedy w tym, kto je przyjmuje, wznieca przylgnięcie całą duszą. Ktoś mianowicie przyjmuje prawdy, które Bóg miłosierny objawił. Ale o wiele bardziej uznaje program życia - życia już odmienionego - jaki one proponują. Mówiąc krótko, ktoś przystaje do Królestwa, tzn. do "nowego świata", do nowego porządku rzeczy, do nowej drogi istnienia, do nowej zasady życia i to życia we wspólnocie, ustanowionego przez Ewangelię.

Takie przystanie, którego nie można oderwać od konkretów życia ujawnia się w rzeczy samej przez dostrzegalne i dotykalne czyjeś wejście do społeczności wiernych. Tak więc ci, którzy odmienili swe życie, wstępują do wspólnoty, która ze swej natury jest znakiem przemiany i nowości życia, tj. do Kościoła, widzialnego sakramentu zbawienia. Ale to wejście do wspólnoty kościelnej ujawnia się z kolei w wielu innych znakach, które znak Kościoła rozszerzają i wyjaśniają.

Zgodnie z dynamiczną siłą ewangelizacji, tan kto przyjmuje Ewangelię jako Słowo zbawienia, zwykle przenosi je na te znaki sakramentalne: na przylgnięcie do Kościoła i na przystępowanie do Sakramentów, które to przylgnięcie ukazują i umacniają przez łaskę, jakiej udzielają.

ŻYCIE

·         Czy ja znam Dobrą Nowinę, którą mam innym głosić?

• Czy ludzie dziś rozumieją i znają Orędzie Zbawienia?
• Czy współczesny człowiek ma możliwość poznania i przyjęcia Dobrej Nowiny?
• Czy Dobra Nowina jest atrakcyjna dla współczesnego człowieka?
• Jak głosić dziś Orędzie Zbawienia?

Światło-Życie

Każdy indywidualnie opracowuje propozycję Orędzia, które będzie głosił – wg punktów kerygmatu. Analiza poszczególnych propozycji i omówienie ich w grupie.

Seminarium II – Sposoby głoszenia

ŚWIATŁO

1 Kor 9, 16.................................................................................................................................................................................

J 21, 24......................................................................................................................................................................................

1 J 1,1-4.................................................................................................................................................................................

Świadectwo życia

1 P 3, 1b-2...........................................................................................................................................................................

RM 42

Człowiek współczesny bardziej wierzy świadkom, aniżeli nauczycielom, bardziej doświadczeniu, aniżeli doktrynie, bardziej życiu i faktom, aniżeli teoriom. Świadectwo życia chrześcijańskiego jest pierwszy i niezastąpioną formą misji. Chrystus, którego misję przedłużamy w czasie, jest „Świadkiem” w pełnym tego słowa znaczeniu i wzorem chrześcijańskiego świadectwa. Duch Święty towarzyszy drodze Kościoła i włącza go w świadectwo, które On sam daje Chrystusowi.

EN 41

Na początku, nie powtarzając nic z tego, co już powiedzieliśmy wyżej, trzeba przypomnieć, że w Kościele za pierwszy środek ewangelizowania należy uważać świadectwo życia prawdziwie a ściśle chrześcijańskiego, które trwa w nierozłącznej wspólnocie z Bogiem, a zarazem w nieograniczanej gorącości ducha poświęcania się dla innych. To samo trafnie wyraził Piotr Apostoł, wskazując na potrzebę czystego i szlachetnego życia chrześcijan, aby na jego widok "nawet ci, którzy nie wierzą słowu… bez słowa byli pozyskani".

EN 21

To głoszenie winno przede wszystkim dokonywać się przez świadectwo: oto widzimy jakiegoś chrześcijanina albo grupę chrześcijan, którzy wpośród społeczności ludzkiej, w której żyją, okazują, że umieją innych rozumieć i przyjąć, dzielą razem z innymi dolę i los życia, solidaryzują się ze wszystkimi, co zmierzają do pielęgnowania tego, co szlachetne i dobre.

Za pomocą tego cichego świadectwa owi chrześcijanie podsuwają tym, co patrzą na ich życie, nieuniknione pytania: Dlaczego są takimi? dlaczego tak żyją, co albo kto ich do tego pobudza? dlaczego przebywają między niani? Takie świadectwo już jest wieszczeniem Dobrej Nowiny, milczącym, ale bardzo mocnym i skutecznym. Już tutaj ma miejsce jakiś początek ewangelizacji.

Głoszenie słowa

Rz 10, 14, 17.............................................................................................................................................................................

EN 22

Ale to nie wystarczy, ponieważ nawet najpiękniejsze świadectwo przestanie wreszcie kiedyś oddziaływać bez objaśnienia, podbudowania i rozwinięcia go przez jasne a niedwuznaczne wieszczenie Pana Jezusa. To właśnie chciał wyrazić Święty Piotr w słowach: bądźcie zawsze gotowi do uzasadnienia tej nadziei, która w was jest". Dlatego Dobra Nowina obwieszczona przez świadectwo życia, musi być wcześniej czy później obwieszczona także słowem życia. Nie ma prawdziwej ewangelizacji bez głoszenia imienia i nauki, życia i obietnic, Królestwa i tajemnicy Jezusa Nazareńskiego, Syna Bożego.

EN 42

Ponadto, nie będzie czymś zbytecznym naświetlenie sprawy konieczności przepowiadania. "Jakże mieli uwierzyć w Tego, którego nie usłyszeli? Jakże mieli usłyszeć, gdy im nikt nie głosił?…" "Przeto wiara rodzi się z tego, co się słyszy, tym zaś, co się słyszy, jest słowo Chrystusa." To prawo, wydane niegdyś przez Apostoła Pawła, również w dzisiejszych czasach zachowało całą swoją siłę i moc.

Szacunek dla godności człowieka

RH 12

Postawa misyjna i misjonarska zaczyna się zawsze w poczuciu głębokiego szacunku dla tego, co „w człowieku się kryje” (J 2, 25), dla tego, co już on sam w głębi swojego ducha wypracował w zakresie spraw najgłębszych i najważniejszych — szacunku dla tego, co już w nim zdziałał ten Duch, który „tchnie: tam, gdzie chce” (por. J 3, 8).Misja nie jest nigdy burzeniem, ale nawiązywaniem i nowym budowaniem, choć praktyka nie zawsze odpowiadała temu wzniosłemu ideałowi. Nawrócenie zaś, które z niej ma wziąć początek — wiemy dobrze — jest dziełem Łaski, w którym człowiek ma siebie samego w pełni odnaleźć.

Siły do ewangelizowania

Siła przekonywania –

parsesia – Dz 9, 28..........................................................................................................................................................................

Moc działania –

dynamis – Rz 1, 16..........................................................................................................................................................................

Znaki potwierdzające naukę

Dz 8, 6-8......................................................................................................................................................................................

Dz 14, 3.......................................................................................................................................................................................

EN 28

Żyć Sakramentami tak, żeby ich sprawowanie wchodziło w prawdziwą głębię życia chrześcijańskiego, nie stanowi - jak to dziś niesłusznie się twierdzi -przeszkody w podejmowaniu ewangelizacji albo zejścia w niej na boczne tory, ale daje jej właściwą całkowitość. Bo pełnia ewangelizacji oprócz przepowiadania polega na budowaniu Kościoła, który nie istnieje bez tego ducha, jakim jest życie sakramentalne, w boskiej Eucharystii osiągające swój szczyt.

EN 76

Wszystkim im mówimy: Trzeba koniecznie, żeby nasz zapał do ewangelizacji pochodził z prawdziwie świętego życia, karmionego modlitwą, a zwłaszcza miłością do Eucharystii, oraz żeby – jak nas upomina Sobór Watykański II – głoszenie Ewangelii ze swej stresy przynosiło wzrost świętości samemu głosicielowi.

Świat, który pomimo niezliczonych znaków zaprzeczania Boga, jednak co jest paradoksem – szuka Go po drogach nieoczekiwanych i boleśnie odczuwa Jego potrzebę; żąda głosicieli Ewangelii, którzy by mówili o Bogu znanym sobie i bliskim, jakby Go niewidzialnego widzieli. Świat żąda i wymaga od nas prostoty życia, cnoty modlitwy, miłości do wszystkich, szczególnie małych i biednych, posłuszeństwa i pokory, zapomnienia o sobie i wyrzeczenia. Bez tych oznak świętości nasza mowa z trudem przeniknie do serca współczesnych ludzi: zostanie poddana krytyce i stanie się czcza i daremna.

RM 45

Przepowiadanie ożywione jest wiarą, która budzi w misjonarzu entuzjazm i żarliwość. Dzieje Apostolskie, jak powiedziano wyżej, określają taką postawę słowem parresia, które oznacza głoszenie z otwartością i odwagą.Termin ten występuje również u świętego Pawła: „Odważyliśmy się w Bogu naszym głosić Ewangelię Bożą wam, pośród wielkiego utrapienia” (1 Tes 2). „Proście (…) i za mnie, aby dane mi było słowo, gdy usta moje otworzę, dla jawnego i swobodnego głoszenia tajemnicy Ewangelii, dla której sprawuję poselstwo jako więzień, ażebym jawnie ją wypowiedział, tak jak winienem” (Ef 6, 18-20).

Życie

• Jaką rolę w ewangelizacji pełni świadectwo?
• Jak ja reaguję na autentyczne świadectwo życia drugiego człowieka?
• Czy można poprzestać tylko na samym świadectwie?
• Czy głosząc słowo można wnikać w sferę wolności człowieka?
• Skąd czerpać siły do ewangelizowania?

ŚWIATŁO-ŻYCIE

W ramach części Światło-Życie każdy uczestnik spotkania postara się znaleźć w swoim życiu wydarzenie lub wydarzenia, w których Bóg najmocniej wszedł w jego życie. Następnie z pomocą animatora przygotuje się do wygłoszenia świadectwa o tym wydarzeniu. Z tego spotkania każdy uczestnik powinien umieć wygłosić najprostsze świadectwo.

Seminarium III – Odbiorcy Dobrej Nowiny

ŚWIATŁO

Mt 28, 19.................................................................................................................................................................................

Mk 16, 15.............................................................................................................................................................................

Łk 24, 47..................................................................................................................................................................................

1 Tm 2, 4................................................................................................................................................................................

EN 57

Jak Chrystus w czasie swego przepowiadania, jak dwunastu Apostołów w poranek Pięćdziesiątnicy, tak również Kościół widzi przed sobą olbrzymie rzesze ludzi, którzy pragną Ewangelii i mają prawo o nią się upominać, ponieważ Bóg „pragnie, by wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do pognania prawdy”.

EN 51

Od samego Zesłania Ducha Świętego Kościół przyjął jako pierwszorzędną zasadę działania, otrzymaną od Założyciela,objawienie Jezusa Chrystusa i Jego Ewangelii tym, którzy ich nie znali.

EN 52

Chociaż to pierwsze głoszenie kieruje się przede wszystkim do tych, którzy nigdy nie słyszeli Dobrej Nowiny Jezusa, albo do dzieci, to jednak zawsze jest ano konieczne dla wielu ludzi, bo dzisiaj dość często powstają takie warunki, w których zupełnie odchodzi się ad prawa Chrystusowego; dla wielu ludzi ochrzczonych, ale pozostających poza nawiasem życia chrześcijańskiego; dla prostego ludu, co ma jakąś wiarę, ale nie dość zna jej podstawy; dla ludzi studiujących, którzy czują potrzebę poznania Jezusa Chrystusa Inaczej im przedstawianego, aniżeli zwykło się przedstawiać dzieciom w nauce religii, oraz wielu innym.

EN 54

Jednak Kościół nie uważa się za zwolnionego z pilnego czuwania nad tymi, którzy już przyjęli wiarę i którzy często od wielu pokoleń mają związek z Ewangelią. Wiarę tych, którzy wyznają, że są chrześcijanami czyli wierzącymi, usiłuje pogłębić, umocnić, żywić i czynić coraz dojrzalszą, żeby jeszcze bardziej naprawdę byli wierzącymi.

Dzisiaj częstokroć ta wiara staje naprzeciw „sekularyzmowi”, a także wojującemu ateizmowi. Jest wystawiona na próby i zagrożenia, co więcej, jest osaczona i otwarcie zwalczana. Istnieje też obawa, żeby nie została zduszona i by nie zamarła, jeśliby nie była stale żywiona i umacniana

EN 56

Drugi układ obejmuje tych, którzy nie praktykują religii, mianowicie bardzo wielką liczbę ochrzczonych, którzy po większej części nie wyrzekli się wyraźnie swego chrztu, ale pozostają jakby na jego marginesie i nie żyją według niego.

EN 63

Ewangelizacja wiele traci na swej mocy i wpływie, jeśli nie uwzględnia charakteru ludzi, do których się zwraca, jeśli nie posługuje się ich językiem, znakami i obrazami, jeśli nie odpowiada na stawiane przez nich pytania, jeśli wreszcie nie dotyczy d nie porusza ich rzeczywistego sposobu życia. A z drugiej strony ewangelizacja staje wobec niebezpieczeństwa utracenia swego właściwego charakteru d całkowitego zaniku, jeśli jej treść zostanie z okazji przekładu osłabiana lub okaleczona albo jeśli chcąc dostosować prawdę powszechną do danego terenu, zatraci się samą prawdę i zniszczy jedność, bez której nie ma żadnej powszechności.

RM 33

Patrząc na dzisiejszy świat z punktu widzenia ewangelizacji, można wyróżnić trzy sytuacje.

Przede wszystkim ta, ku której kieruje się działalność misyjna Kościoła: narody, grupy ludzi, środowiska społeczno-kulturowe, w których Chrystus i Jego Ewangelia nie są znane, albo w których brak wspólnot chrześcijańskich wystarczająco dojrzałych, by mogły wcielać wiarę we własne środowisko i głosić ją innym grupom ludzi. To jest w ścisłym sensie misja ad gentes.

Istnieją dalej wspólnoty chrześcijańskie, które posiadają odpowiednie i solidne struktury kościelne, mają żarliwość wiary i życia, promieniują świadectwem dawanym Ewangelii w swym środowisku i czują się zobowiązane do misji powszechnej. W nich prowadzona jest działalność duszpasterska Kościoła.

Istnieje wreszcie sytuacja pośrednia, zwłaszcza w krajach o chrześcijaństwie dawnej daty, ale czasem również w Kościołach młodych, gdzie całe grupy ochrzczonych utraciły żywy sens wiary albo wprost nie uważają się już za członków Kościoła, prowadząc życie dalekie od Chrystusa i od Jego Ewangelii. W tym wypadku zachodzi potrzeba „nowej ewangelizacji” albo „re-ewangelizacji”.

RM 37

Również w krajach tradycyjnie chrześcijańskich znajdują się regiony, będące pod specjalnym zarządem właściwym dla krajów misyjnych ad gentes, grupy ludzi i obszary, do których ewangelizacja nie dotarła. Konieczna jest zatem również w tych krajach nie tylko nowa ewangelizacja, ale w pewnych wypadkach pierwsza ewangelizacja.

W czasach nowożytnych działalność misyjną prowadzono przede wszystkim w regionach odosobnionych, dalekich od ośrodków cywilizowanych i niedostępnych z powodu trudności komunikacyjnych, językowych, klimatycznych. Dziś obraz misji ad gentes być może ulega zmianie: miejscami uprzywilejowanymi winny być wielkie miasta, gdzie powstają nowe zwyczaje i wzorce życiowe, nowe formy kultury i wzajemnych odniesień, które wywierają wpływ na ludność. Prawdą jest, że „troska o ostatnich” musi mieć na uwadze grupy Judzi najbardziej marginalnych i odizolowanych, ale prawdą jest również, że nie można ewangelizować poszczególnych osób i małych grup, zaniedbując ośrodki, w których rodzi się, można powiedzieć, nowa ludzkość i nowe wzorce rozwoju. Przyszłość młodych narodów rozstrzyga się w miastach.

Życie

• Do kogo jest skierowane Orędzie Zbawienia?
• Jakie szczególne grupy społeczne są odbiorcami kerygmatu?
• Czym jest pierwsza ewangelizacja?
• Na czym polega nowa ewangelizacja lub re-ewangelizacja?
• Jak głosić Chrystusa tym poszczególnym grupom społecznym?

Światło-Życie

Ostatnia część spotkania ma dać konkretną zdolność rozeznawania ewangelizacyjnego i podejmowania odpowiednich działań. Socjologiczna analiza – próba rozeznania – do jakich ludzi dziś posyła nas Chrystus z Dobrą Nowiną. Należy uwzględnić z jakimi ludźmi się spotykamy. Czy są osobami wierzącymi, czy nie wierzącymi. Czy o Jezusie słyszeli już kiedyś, czy będziemy im głosić pierwszy raz. Czy świadomie odrzucili Jezusa, czy uczynili to przez zaniedbanie? Czy kultura w której żyją odbiorcy ewangelizacji jest kulturą pogańską czy też zawiera treści ewangeliczne? Jakie prawdy zbawienia należy tym ludziom ogłosić. Co powinno być celem naszego głoszenia tym ludziom?

Seminarium IV – Głosiciel Dobrej Nowiny

ŚWIATŁO

Kto ma głosić?

Mt 28, 16-20................................................................................................................................................................................

Mk 16, 14-18........................................................................................................................................................................

Rz 10, 15.............................................................................................................................................................................

EN 59

Jeśli są ludzie, którzy głoszą w świecie Ewangelię zbawienna, to czynią to z rozkazu, w imieniu i z łaski Chrystusa Zbawiciela. "A jak głosić będą, jeśli nie byli posłani?" napisał ten, który bez wątpienia był jednym z największych głosicieli Ewangelii. Nikt więc nie może pełnić tego zadania, jeśli nie został, posłany. A kto posiada misję ewangelizowania? Sobór Watykański II odpowiada jasno: Kościół "z Bożego nakazu ma obowiązek iść na cały świat i głosić Ewangelię wszelkiemu stworzeniu". A w innym miejscu stwierdza, że cały Kościół jest misyjny i że"dzieła ewangelizacji jest podstawowym zadaniem Ludu Bożego".

EN 60

To, że Kościół został posłany i że do niego należy ewangelizacja, wzbudza w nas dwojakie przekonanie. Pierwsze, żedzieło ewangelizacji nie jest niczyim aktem osobistym i samotnym, ale całkowicie kościelnym. Dlatego, kiedy choćby najpospolitszy kaznodzieja, katechista czy duszpasterz, w jak najbardziej odległym kraju, głosi Ewangelię, gromadzi swą małą wspólnotę, udziela Sakramentów, choćby był sam, wykonuje akt Kościoła, a jego dzieło zapewne łączy się z działalnością ewangelizacyjną całego Kościoła, nie tylko przez więzy "instytucjonalne", ale także przez więzy niewidzialne i przez ukryte zakorzenienie w łasce niebieskiej. Stąd wniosek, że on działa nie na podstawie misji samowolnie uzurpowanej ani nie na mocy osobistej inspiracji, ale w łączności z posłannictwem Kościoła oraz w jego imieniu. Stąd wynika drugie przekonanie: jeśli każdy ewangelizuje w imieniu Kościoła - który sam działa z rozkazu Pana - to żaden ewangelizujący nie jest najwyższym sędzią swojej czynności ewangelizacyjnej działającym wedle własnego osądu, wedle własnej zdolności i własnych motywów, lecz winien pełnić ją z zachowaniem łączności z Kościołem i jego pasterzami.

EN 66

Cały więc Kościół jest powołany do głoszenia Ewangelii, ale w jego łonie jest wiele rozmaitych zadań do wykonania. Ta rozmaitość funkcji służebnych w pełnieniu jednego i tego samego mandatu tworzy bogactwo i piękno ewangelizacji. Dlatego trzeba te zadania wspomnieć pokrótce.

• Po pierwsze wskazany na to, jak w Ewangelii Pan wytrwale powierza Apostołom urząd głoszenia Słowa. Wybrał ich, przez kilka lat kształcił ich w atmosferze przyjaźni, ustanowił ich i posłał  jako świadków i nauczycieli orędzia zbawienia, obdarzonych władzą. A Dwunastu posłali znowu swoich następców, którzy naśladując Apostołów, poszli przepowiadać Ewangelię.

EN 67

• Sobór Watykański II wyjaśnia, że "rozkaz Chrystusa głoszenia Ewangelii wszelkiemu stworzeniu (por. Mk 16, 15) odnosi się przede wszystkim i bezpośrednio do Biskupów z Piotrem i pod przewodnictwem Piotra"

Biskupi, następcy Apostołów, złączeni z Następcą Piotra, na mocy święceń biskupich, otrzymują władzę nauczania w Kościele prawd objawionych. Są oni ustanowieni nauczycielami wiary.

EN 68

• Z biskupami łączą się w posłudze jako uczestnicy tej władzy ze szczególnego tytułu ci, co przez święcenia kapłańskie "reprezentują Chrystusa"  są jako wychowawcy Ludu Bożego w wierze, głosiciele słowa Bożego oraz szafarze Eucharystii i innych Sakramentów.

EN 69

• Z tego powodu osoby zakonne mają szczególne znaczenie, gdy chodzi o to świadczenie, o którym mówiliśmy wyżej, że stanowi jeden z pierwszych elementów ewangelizacji.

EN 70

• Ludzie świeccy, którzy ze względu na swój stan żyją "w świecie i spełniają różne funkcje doczesne, winni wobec tego wykonywać swoisty rodzaj ewangelizacji. Ich pierwszorzędnym i bezpośrednim zadaniem nie jest zakładanie czy rozwój wspólnot kościelnych, bo to rola właściwa Pasterzom, ale pełne uaktywnienie wszystkich chrześcijańskich i ewangelicznych sił i mocy, ukrytych, ale już obecnych i czynnych w tym świecie. Polem właściwym dla ich ewangelizacyjnej aktywności jest szeroka i bardzo złożona dziedzina polityka, życia społecznego, gospodarki, dalej, dziedzina kultury, nauki i sztuki, stosunków międzynarodowych, środków przekazu społecznego; do tego dochodzą niektóre dziedziny szczególnie otwarte na ewangelizację, jak małość, rodzina, wychowanie dzieci i młodzieży, praca zawodowa, cierpienia ludzkie.

Wymagania stawiane głoszącym Dobrą Nowinę

1 Tm 6, 12...................................................................................................................................................................................

2 Tm 1, 8....................................................................................................................................................................................

EN 78

Od głosiciela Ewangelii żąda się, aby pielęgnował prawdę, tym bardziej że prawda, jaką on zgłębia i przekazuje, jest prawdą objawioną, a zatem bardziej od innych prawd jest częścią prawdy pierwszej, jaką jest sam Bóg. Przeto głosicielem Ewangelii jest ten, kto z największym nawet wyrzeczeniem i poświęceniem szuka zawsze prawdy dla przekazywania jej innym. Nigdy nie fałszuje on prawdy i nigdy jej nie ukrywa dla podobania się ludziom, wzbudzania podziwu i podniecania umysłów, ani dla oryginalności czy chęci pokazania się. Nie gardzi prawdą; prawdy objawionej nie zaciemnia, tolerowany niedbalstwem i lenistwem w jej poszukiwaniu lub wygodą, albo strachem. Nie zaprzestaje jej studiowania; służy jej wielkodusznie, nie zniewalając jej.

EinE 49 (Jan Paweł II – Ecclesia in Europa)

Europa potrzebuje wiarygodnych ewangelizatorów, w których życiu, zjednoczonym z krzyżem i zmartwychwstaniem Chrystusa, zajaśnieje piękno Ewangelii. Takich ewangelizatorów trzeba odpowiednio uformować.

Wezwanie do nowej ewangelizacji

Metoda ewangelizacji:

2 Tm 2,2...................................................................................................................................................................................

NMI 40 (Jan Paweł II – Novo millenio ineunte)

Wielokrotnie w minionych latach przypominałem wezwanie do nowej ewangelizacji. Ponawiam je i teraz, pragnąc przede wszystkim wskazać, że musimy na nowo rozpalić w sobie pierwotną gorliwość i pozwolić, aby udzielił się nam zapał apostolskiego przepowiadania, jakie wzięło początek z Pięćdziesiątnicy.

Kto prawdziwie spotkał Chrystusa, nie może Go zatrzymywać Go dla siebie, ale winien Go głosić.

Życie

• Komu Chrystus powierzył obowiązek głoszenia Dobrej Nowiny?
• Dlaczego Kościół jest pierwszym Ewangelizatorem świata?
• Jakie szczególnie grupy są dziś powołane w Kościele do głoszenia?
• Czym jest nowa ewangelizacja?
• Jakimi cechami powinien odznaczać się ewangelizator?

ŚWIATŁO-ŻYCIE

Ostatnia część spotkania ma dać jasną wizję własnej odpowiedzialności za dzieło głoszenia Dobrej Nowiny. Ma ono ukazać obowiązek i przywilej wynikający z apostolskiego powołania Kościoła. Animator powinien pomóc odkryć własne dary, którymi Pana obdarzył każdego człowieka dla dzieła ewangelizacji i pomóc wybrać określoną formę własnego włączenia się w misyjne dzieło Kościoła.